28 พ.ย. 2552

เด็กหญิงดอกรัก ตอนแรกเริ่ม

.......ความรักที่เบ่งบาน.............

บ้านหลังน้อยชั้นเดี่ยวสีฟ้าขาวหลังคาสีน้ำเงิน
ในพื้นที่ 10 ไร่ ที่เต็มไปด้วยสวนผลไม้และ
แปลงผักสวนครัว เช่น มะม่วง,ลำใย,มะขาม,
ส้มโอ และอื่น ๆ ถูกปลูกเป็นแถวต้นสูงแค่ไหล่
หากจะมีผลออกมาบ้างแต่ก็เพียงน้อยนิดเนื่องจาก
ยังไม่โตเต็มทีพอจะให้ผลผลิตอย่างต้องการ
แต่อนาคตมันต้องโตขึ้นและโตขึ้นตามกาลเวลา
เช่นเดียวกับความรักของสามีภรรยาเจ้าของบ้าน
ที่แต่งงานอยู่กินกันมาเป็นเวลา 1 ปีกว่าๆแล้ว
ครอบครัวของเขาก็เริ่มเติบโตเช่นเดี่ยวกัน
จากสองกลายเป็นสาม

.....จุดเริ่มต้นของสมาชิกใหม่.........

อาการหน้ามืดและเป็นลมบ่อยครั้งของดอกอ้อ
ทำให้รักชาติไม่ค่อยจะพอใจด้วยความเป็นห่วง
หญิงสาวอันเป็นที่รักและดูแลประคับประคองเสมอมา
เฝ้าดูแลทีขอบเตียงนอนจองมองดูใบหน้าอันอ่อนล่า
แลเหมือนคนป่วยทีหายจากพิษไข้ ไร้เรียวแรง
แต่ต่างจากดอกอ้อคนร่าเริง แข็งแรงและแจ่มใส่
รักชาติได้แต่คิด และคิดอยู่ในใจไม่กล้าส่งเสียง
ที่จะเป็นการรบกวน คิดทบทวนหาสาเหตุจนทำให้
ตัวของรักชาตินอนไม่เต็มที่ ตื่นเช้ามาจึงมีอาการมึนๆ
และปวดหัวนิดๆ แต่ด้วยความเป็นห่วงรักชาติตื่นแต่เช้า
เข้าครัวทำข้าวต้มเพื่อสุดที่รักของเขา ใส่หมูสับ
ที่ลงมือสับด้วยตัวเองใส่หอมเจียวหอมกุลและต้นหอม
โรยหน้าแต่คนกินไม่ได้หอมด้วยแล้วละสิ เพียงแค่สูดกลิ่น
ดอกอ้อก็อยากอวกขึ้นมาวิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน
คนตกใจคือรักชาติที่ตามมาติดๆ พร้อมมือลูบที่หลังเบาๆ
ไม่ไหวแล้วเขาทนดูไม่ได้แล้วจริงๆ ดอกอ้อต้องไปหาหมอ
วันนี้และต้องเดียวนี้ด้วยรักชาติคิด พอดอกอ้อหยุดอวก
พร้อมอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด
เพื่อค้นหาคำตอบรักชาติจึงพาดอกอ้อไปที่โรงพยาบาล
การรอค่อยชักทรมานและจบสิ้นเมื่อคุณหมอบอกสาเหตุของอาการ
สีหน้าที่เป็นกังวนกลับเป็นสีหน้าที่ดีใจสุดๆ กับคำพูด 1 ประโยค
"ยินดีด้วยครับภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์" ขอบคุณครับคุณหมอ
ในที่สุดครอบครัวก็สมบูรณ์

25 พ.ย. 2552

คณิตศิลป์..เกิดเรื่องเหลือเชื่อ...

    วันนี้ผมของดข่าววิภากษ์ข่าวการเมืองไว้ก่อนสัก 1-2 สัปดาห์ เพราะใกล้ถึงวันสำคัญของปวงชนชาวไทยแล้ว ผมจะมาเล่าเรื่องที่แปลกน่าประทับใจเกิดขึ้นในห้อง 6 เหลี่ยมเล็กๆ ของโรงเรียนนอกกะลา ..
     เมื่อพูดวิชาคณิตศาสตร์คนส่วนใหญ่ในสังคมมนุษย์เราชอบมองกันว่าเป็นวิชาที่ ยุ่งยากและไม่รู้จะเรียนไปทำไม มีหลากหลายคำถามที่ถามผมประจำตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงทุกวันนี้ ผมก็ได้ตอบทุกคำถามเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ว่าเรียนไปเพื่ออะไร ใช้ประโยชน์จากตรงไหน....
    มีเรื่องที่แปลกมากเกิดขึ้นในชั่วโมงสอนคณิตศาสตร์ช่วงชั้นที่ 2 ในสัปดาห์ที่ 5 และสัปดาห์ที่ 6 ของ Qaurter 3 ของโรงเรียนนอกกะลา จ.บุรีรัมย์ อาจจะเป็นเรื่องที่บอกว่าประทับใจของครูผู้สอนหรือเรื่องการหาจุดเด่นในบางเรื่องตัวผู้เรียนพบก็ว่าได้..
     นักเรียนทุกคนล้วนแล้วแต่มีขีดความสามารถในตัวมากน้อยแตกต่างกัน แต่ครูทำอย่างไรให้เด็กคนนั้นที่คิดว่าเขามีขีดความสามารถเท่านั้นให้เข้า โชว์ความสามารถของเข้าออกมาได้อย่างเต็มที่...
     นี้คือชิ้นงานบางงานที่ผมประทับใจ และนักเรียนทุกคนล้วนตั้งใจทำตามจินตนาการของเขา และนักเรียนทุกคนล้วนแล้วแต่มีศักยภาพต่างกันของแต่ละชั้นครับ...

ผลงานบางส่วนของนักเรียนชั้น ป.4 - ป.6
โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา ปีการศึกษา 2552


งานกลุ่มนักเรียนชั้น ป.4 พี่บุ๋มบิ๋ม , พี่บีม(อ) , พี่หมวย
    3 สาวน้อยห้อง ป.4 ที่มีความสนในในเรื่องการสร้างสรรค์ผลงาน เกิดจากความคิดที่งอกงานของเด็กๆ


พี่บีม(อ) ป.4
     ขอกระดาษสักแผ่นจากคุณครูกลับไปทำต่อที่บ้านจนเสร็จ สวยงานดังประจักษ์

พี่พิม ป.6
     พิมบอกว่าหนูชอบมาก เพราะเป็นรูปที่หนูคิดว่าไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ หนูขอไปทำต่อที่ย้านนะคะ


พี่กาย ป.4
     ที่ผ่านมาพี่กายจะทำงานได้ช้า แต่รอบนี้ผมทำเสร็จอวดเพื่อนได้และภูมิใจมากยิ่งนัก


พี่ซีตรอง ป.6
      วันที่ให้ทำงานพี่ซีตรองทำเสร็จคนแรกของห้อง ป.6 ผมชมเขาว่าซีตรองเก่งมากครับ เขาขอกระดาษเปล่าจากผมกลับไปทำต่อที่บ้าน ซึ่งทำตามจินตนาการของเขาซึ่งผลงานออกมาดีมากเลยครับ...



พี่เก่ง ป.6
      ผลงานติดโชว์ผมนำผลงานพี่เก่งขึ้นด้านหน้าของเพื่อน ซึ่งผมก็ไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งดูจากแววตาและความปลื้มปิติในตัวเขา เก่งถามผมว่า คุณครูเอางานผมขึ้นหน้าเหรอครับ คำพูดนี้มันฝั่งในใจคนสอนเรื่อยมา...


พี่เก่ง ป.5
      พี่เก่งเป็นนักเรียนตัวเล็กๆ ผิวคร่ำๆ ชอบทำหน้าตายอกล้อผมเสมอ เวลาสอนเขาก็จะคุยแข่งกับครูระหว่างผมสอนประจำ ซึ่งในวันทำงานชิ้นนี้ผมไม่ได้บอกวิธีการสร้างมากมายแต่ผมบอกแค่ว่าให้นักเรียนคิดรูปขึ้นเองแล้วสร้างตามจินตนาการ ซึ่งพี่เก่งทำเสร็จคนที่ 13 ของห้อง เพราะเขาประณีต ก่อนทำพี่เก่งบอกผมว่า ผมจะทำให้สวยที่สุด และงานที่ทำออกมาก็สวยมากครับ


ความสุขจากการชื่นชมผลงานตัวเอง พี่ต่อ ป.4 และเหล่าลูกน้องในบริวาล...

    งานทุกชิ้นล้วนเกิดจากเส้นตรงล้วนๆ นักเรียนทุกคนใช้แค่ดินสอ ปากกา และไม้บรรทัด เท่านี้ก็ทำงานได้ทุกคนครับ ...

... ดีใจที่เห็นนักเรียนเรียนอย่างมีความสุข ...

24 พ.ย. 2552

เจ้าชายอึ่ง..........(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)





........ ชั่วโมงการคิดที่ผ่านมาครูองอาจให้เด้ก ๆ ไปคิดกิจกรรมมา....เพื่อนำเสนอเพื่อนในชั่วโมงนี้...ซึ่งวันนี้เป็นวันที่กลุ่มของต่อจะได้นำเสนอ....เขาทั้งดีใจและตื่นเต้นที่จะได้ทำให้ครูและเพื่อนๆ ให้ฉงนคืนบ้าง....


ครูองอาจ : สวัสดีครับ พี่ ป.4 วันนี้ถึงคิวกลุ่มไหน...นำเสนอแล้วนาาา

ต่อ : กลุ่มผมนี่แหละครับ

ครูองอาจ :พร้อมแล้วเชิญครับ....เอ้า...เพื่อนปรบมือให้กลุ่มของพี่ต่อหน่อยครับ

..... เด้ก ๆ ปรบมือให้กำลังใจเพื่อนกันทุกคน.......


ต่อ : วันนี้เสนอนิทานหรรษาเรื่อง...เจ้าชายอึ่ง..อึ่ง..อึ่ง (ทำเสียงแอคโครเสียด้วยซิครับ..เพื่อนยิ้มให้กับนักเล่าจอมลีลา ).

ณ ดินแดนแสนไกล..มีเมืองอยู่เมืองหนึ่ง..เป็นเมืองของเจ้าชายอึ่ง...

วันหนึ่งเจ้าชายอึ่งออกไปเที่ยวเล่นจนหลงเข้าไปในดินแดน.. ของยักขมีขู...โอ๊ะ...ขมูขี...(เพื่อน ๆ พากันหัวเราะมุกเล้ก ๆ น้อย ๆ ของต่อ)..


โอม : แล้วเป็นยังไงต่อล่ะ ...หลังจากนั้น

ต่อ : เจ้าชายอึ่งแสนซนได้ไต่ขึ้นไปบนตัวของยักษ์ขมูขีซึ่งกำลังหลับโดยไม่รู้ตัว...แล้วก็กระโดดโหรเถาวัลเล่น....อ้าว...มันไม่ใช่เถาวัลนิ..มันคือขนจั๊กแร้เจ้ายักษ์ต่างหาก ..(เพื่อน ๆ หัวเราะฮา )...เจ้ายักษ์ตื่นขึ้นมาวิ่งไล่เจ้าชายอึ่งจนหลงเข้าไปในถ้ำข้ามมิติ


...........มาถึงตอนนี้เพื่อนๆ นั่งฟังชนิดไม่กระพริบตาเลยครับ...



ครูองอาจ : หลังจากนั้นเป็นยังไงอีกครับ

ต่อ : ในถ้ำมีรหัสข้ามมิติกลับไปยังเมืองของเจ้าชายอึ่ง...แต่เวลาไขรหัสปริศนานี่ซิมีเพียง 10 นาทีเท่านั้น...เอ..เจ้าชายจะกลับเมืองได้ไหมนาาา

โอม : ตัวเองก็รีบบอกมาซิ...เราจะได้รีบคิด

ต่อ : มีจุดอยู่ 9 จุด ให้ลากเส้นตรงต่อกันเพียง 4 เส้น

ให้เชื่อมต่อกันทุกจุด โดยไม่ยกปากกา




...........ทั้งเด็ก ๆ และครูองอาจต่างพากันออกแบบ Model ใหญ่เลยครับ....5 นาทีผ่านไปเริ่มมีคนได้ 2 - 3 คน...

..........เอ้ย..ค่อยยังชั่วครับ....ในที่สุดเราก็พากันช่วยเจ้าชายได้ครับ...



คุณผู้อ่านช่ายเจ้าชายอึ่งได้ไหมครับ


English is fun...(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)




....T-Sally เป็นคุณครูคนใหม่ของเด็ก ๆ มาจากประเทศฟิลิปปินส์....นอกจากจะหน้าตาบ้องแบ้วน่ารักแล้วยังคุยสนุกสาน...ชอบเล่นกับเด้ก ๆ ทุกห้องเรียน......

ครูองอาจ : สวัสดีครับพี่ ป.3 ตอนเที่ยงเห็นพวกเราไปคุยอะไรกับ T-Sally เหรอครับ


ใบเตย : อ๋อ....พวกเราเข้าไปคุยเรื่องกินข้าวกับ T-Sally ค่ะ... ก็มี หนู ฝน ไข่มุก และ นัปการ ค่ะ ...(ในจำนวนนั้นมีนัปการคนเดียวที่เป็นผู็ชาย)..

ฝน : แต่วันนี้ T-Sally พูดไม่เพระเลยค่ะ

...........เอ๊ะ...แปลกจังเลยครับท่านผู้อ่าน...ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเด้ก ๆ พูดแบบนี้เลย....เอ..มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่เลยครับ.

ครูองอาจ : ลองเล่าเหตุการณ์ให้คุณครูฟังหน่อยซิครับ

ฝน : ช่วงกินข้าวนะค่ะ...นัปเขาเอาส้มไปใส่ถาดข้าวให้ T-Sally แต่ T-Sallัััy กลับโบกมือแล้วก็ส่ายหัวไปเหมือนจะไม่เอา.....แล้วก็พูดว่า อีนับ อีนัป พูดไม่สุภาพเลยค่ะ แต่ก็แปลกนะค่ะนัปเป็นผู้ชาย ทำไมเรียก อี แต่ยังไงก็ไม่สุภาพค่ะ

........นัปการซึ่งนั่งฟังอยู่...น้ำใสใสเริ่มหยดติ่ง ๆ ลงมาอาบแก้วด้วยความเสียใจ...สักครูหนึ่งก็ปล่อยโฮออกมาพร้อมเสียงสะอื้น.......

........ครูองอาจฟังเหตุการณ์แล้วรู้สึกทะแม่ง ๆ ชอบกล....นิ่งคิดสักครู่..............แล้วก็.....แล้วก็....

....ก๊าก.....ฮ่ะ....ฮ่ะ....ฮ่ะ.....ขออนุญาตหัวเราะครับ...เพราะขำจริง ๆ ....ทำเอาเด้ก ๆ นั่งงงกันทั้งชั้นเรียน...

ครูองอาจ : ....คืออย่างนี้ครับเด็ก ๆ ....ที่จริงแล้ว T-Sally ไม่ได้พูดไม่สุภาพ...และ ไม่ได้ว่านัปเลย...พวกเรานะเข้าใจ T-Sally ผิดไป .....T-Sallัััy พูดว่า Enough แปลว่า พอแล้ว อิ่มแล้ว ...แต่พวกเรากลับเข้าใจว่า อีนัป ..

.......อ๋อ......ฮ่ะ....ฮ่ะ....ฮ่ะ.....เด้ก ๆหัวเราะกันยกใหม่...ไม่เว้นแม้นัปกาที่มีน้ำตานอง.....

ครูองอาจ : ภาษาก็ยังนี้แหละครับ...ชวนให้เข้าใจผิดอยู่เรื่อยๆ ...คุณครูก็มีเรื่องของภาษากับคณิตศาสตร์เหมือนกัน...ฉง๊น..ฉงน ..งงงวย ครับ

..............หลายคนเริ่มอยากรู้...............

ฝน : ยังไงค่ะครู

ครูองอาจ : A B C D E เป็นเลขโดด(0-9) ที่ต่างกัน

A B C D E คือจำนวนใด ถ้าหากว่า


.............ติ๊ก ตอก.....ติ๊ก ตอก......ติ๊ก ตอก......คิดยังไงก็คิดไม่ออก.......


คุณผู้อ่าน
คิดช่วยเด็ก ๆ ด้วยครับ