6 ส.ค. 2554

ความในใจที่อยากระบาย..จากคุณตาขับรถแท็กซี่ที่ประเทศสิงค์โปรท่านหนึ่ง!...

ระหว่างวันที่ 31-3 สิงหาคม 2554 
ผมได้มีโอกาสได้เดินทางไปศึกษาดูงานที่ประเทศสิงค์โปรกับครูใหญ่ ครูอ้อน ครูชาญ
วันนั้นเดินทางกลับจากโรงเรียนมายังที่พัก Hotel Windton โดยกลับกับรถแท็กซี่โดยที่คุณตาคนขับอายุมากแล้วครับ..
ครูใหญก็เลยถามคุณตาว่า "คุณตายังดูแข็งแรงอยู่เลย ยังมาขับแท็กซี่ได้อยู่ คุณลุงอายุเท่าไรแล้วครับ?.. "
คุณลุงขับแท็กซี่ "อายุ 72 ปี"
ครูใหญ่ "อายุมากขนาดนี้ ทำไมถึงยังมาขับแท็กซี่อยู่อย่างนี้ล่ะครับ?"
คุณลุงขับแท็กซี่ "ถ้าอยู่ที่นี้!! 
ไม่มีเงิน..ไม่มีเพื่อน
ไม่มีเงิน..ไม่มีกิน
ไม่มีเงิน..ต้องอยู่เหมือนหมา!!"

4 ความคิดเห็น:

  1. ไม่ระบุชื่อ06 สิงหาคม, 2554 23:59

    ชีวิตยังต้องดิ้นรนเสมอค่ะคุณลุง

    ตอบลบ
  2. ไม่ระบุชื่อ07 สิงหาคม, 2554 07:09

    แสดงว่า สังคมของประเทศสิงค์โปร ใช้เงินเป็นที่ตั้งใช่ใหมครับ โชคดีที่สังคมไทยยังไม่ถึงขนาดนั้น

    ตอบลบ
  3. โลกที่งดงาม..อยู่ที่เมืองไ​ทยของเราเองใช่ที่ประเทศไหน​! คนไทยเรางดงามในหลายๆสิ่งกว​่าคนชาติอื่นๆ.. ดังเช่นบทกวีนี้ครับ..
    'น้ำใจให้ท่วมท้นเราทุกคนร่​ วมแบ่งปัน มีสุขทุกคืนวัน เพราะเรานั้นมีน้ำใจ เผื่อแผ่และเอื้อเฟื้อ เหมือนดั่งเรือและธารใส ดั่งเสือและป่าไม้ เกื้อหนุนไปอย่างมั่นคง..'

    ตอบลบ
  4. ไม่ระบุชื่อ25 ตุลาคม, 2554 21:52

    ทุกปัญหาย่อมมีวิธีแก้ที่ง่ายที่สุด...แต่วิธีแก้ที่ง่ายที่สุด
    จะพบหลังจากใช้วิธียากที่สุดไปแล้ว

    ตอบลบ