19 ต.ค. 2554

ปรัชญาชีวิต ข้อคิดให้ตื่นรู้ ใช้ชีวิตที่มีอยู่อย่างมีความหมาย

  ผมบอกตัวเองทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ว่าตัวของผมโชคดีขนาดไหนแล้ว ที่ตื่นขึ้นมาเรายังมีลมหายใจ ได้มีโอกาสใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่ากับทุกสรรพสิ่งที่รายรอบตัวอีกวัน
มีคนเคยบอกผมไว้ว่า การตื่นนอนครั้งแรกเป็นการตื่นรู้ ถ้าหากเราตื่นขึ้นมาแล้ว อันดับแรกที่เราควรทำคือ ให้เราลุกขึ้นมาจากเตียงนอนอย่างปิติสุขใจ ถ้าหากเราตื่นแล้วพยายามนอนต่อ การตื่นนอนอีกครั้งนั้นร่างกายเราจะรู้สึกอ่อนเพลียไม่อยากลุก ไม่กระปรี้กระเปร่า ขาดความสดชื่น เพราะร่างกายของเราพักนานเกินความต้องการของร่างกายเรา พอตื่นนอนให้เดินออกไปยืนอยู่ตรงหน้ากระจก แล้วส่งยิ้มให้ตัวเองด้วยใจสานใจ(ถ้าไม่ได้ก็ต้องพยายามฝืนมันให้ยิ้มให้ได้!) วันนั้นจะเป็นวันที่สดใสของเราอีกวันหนึ่ง หรืออีกกรณีหนึ่งผมได้ฟังมาจากท่าน ว.วชิรเมธี ทุกครั้งที่เราตื่นนอนรู้สึกตัว ให้บอกตัวเองว่า 'วันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต' ให้เรารู้จักความตาย นำด้านดีของความตายมาเป็นแรงพลักให้ชีวิตเราขับเคลื่อนไปด้วยความหมาย ให้ระลึกเสมอว่าชีวตเราคุ้มค่าขนาดไหนที่ได้มีลมหายใจ
  ตอนนี้ผมอายุ 25 ปี ผมเริ่มสนใจการอ่านหนังสือมาเกือบ 2 ปี ช่วงชีวิตที่ผ่านมา 23 ปี ผมไม่ได้สูญเสียโอกาสในการอ่านหนังสือเลย แต่ผมกลับคิดว่าตัวของผมโชคดีที่ได้ผ่านอุปสรรคมามากมาย ได้เรียนรู้เพื่อก้าวผ่านมัน จนกระทั่งได้พานพบเจอความสำเร็จมากมาย และผมก็ได้เรียนรู้เพื่อก้าวผ่านมัน
  ผมอ่านหนังสือแล้วเจอประโยคดลใจ จากบุคคลของโลกในอดีตหรือยังมีชีวิตดำรงอยู่ ผมจะเขียนประโยคที่ชอบ แล้วสรุปสิ่งที่ได้เก็บไว้ในสมุดบันทึกของผม เพื่อนำมาทบทวนมาปรับใช้ นำมาสานต่อให้เกิดประโยชน์
'การแสวงหาความสุขให้ตนเอง คือ การค้นพบหาทนทางอันมีคุณค่ายิ่งให้กับตัวเอง ถ้าเรามีความสุขเป็นต้นเหตุของความสุขหรือการทำให้คนอื่นเชื่อว่าตัวเขาเอง เป็นต้นเห็ตุของความสุข นั่นแหละคือ เคล็ดลับของความสุข'
ทุกประโยคดลใจเหล่านี้ มีคุณค่ายิ่งที่หลายๆคนอ่านแล้ว อาจจะเป็นประโยคคลิ๊กหรือปลดล็อก ให้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่งอกงาม..

     ลีโอ ตอลสตอย หรือ Count Leo Nikolayevich Tolstoy นักเขียนที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นเพชรน้ำเอกแห่งวรรณกรรมโลก มีผลงานอันเป็นอมตะ คือ สงครามและสันติภาพ (War & Peace) แอนนา คาเรนินา (Anna Karenina) คนกับนาย : (Master And Man) ความตายของอีวาน อิลลิช (The Death of Ivan Ilyich)
 ตอลสตอย เคยเขียนตั้งคำถามให้คิดไว้ว่า..
'ใคร คือ คนสำคัญที่สุด
งานใด คือ งานสำคัญที่สุด
เวลาใด คือ เวลาที่ดีที่สุด'
  ตอลสตอย ตั้งคำถามนี้ผ่านเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งและตอนท้ายสุดเขาก็เฉลยไว้ว่า..
"คนสำคัญที่สุด คือ คนที่อยู่เบื้องหน้าเรา
งานสำคัญที่สุด คือ งานที่เรากำลังทำอยู่ขณะนี้
เวลาสำคัญที่สุด คือ เวลาปัจจุบันขณะ"

   หลายครั้งที่ผมได้มีโอกาสไปนั่ง วงสนทนากับผู้รู้มากมายหลายท่านล้วนแล้วแต่เกิดประโยชน์มากมายเกินกว่าที่ผม จะไปแสวงหาอ่านจากหนังสือหรืออินเตอร์เน็ตได้..

     วันนั้นในวงสนทนาผมได้ฟังเรื่องนั่งวิ่งมาราธอนคนหนึ่งซึ่งเราไม่มีใครทราบ ชื่อเขาแน่ชัดกันเลย แต่รู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชนะเลิศและเขาก็ไม่ได้ทำลายสถิติใดๆ เลยในการแข่งขัน เขามาถึงเส้นชัยเป็นคนสุดท้ายด้วยซ้ำและเพราะเหตุนั้นโลกถึงต้องจารึกเขาไว้ ในประวัติศาสตร์
    พอผมกลับมาถึงห้องผมก็เปิดอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอ่าน ผู้เขียนคือ 'พระไฟศาล วิสาโล' เขียนเกี่ยวกับนักวิ่งคนนี้พอดี เขาคือ 'จอห์น สตีเฟน อัควารี' เขาเป็นตัวแทนประเทศแทนซาเนีย เขาวิ่งฝ่าความมืดมายังสนามกีฬาอย่างกะโผลกกระแผลก ขาข้างขวาของเขาอาบนองไปด้วยเลือดและพันด้วยผ้าพันแผล
    เขาเป็นนักวิ่งมาราธอน แต่เหรียญทองโอลิมปิกปี พ.ศ.2511 ได้มอบแก่ผู้ชนะไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ผู้ชมเริ่มทยอยกลับบ้านกันไปเกือบหมดจนสนามแทบร้าง แต่เขาก็ยังอุตส่าห์พาสังขารมาถึงเส้นชัยในที่สุด..

ต่อมาได้มีผู้สื่อข่าวเข้ามาถามเขาว่า เหตุใดเขาจึงไม่หยุดวิ่งทั้งๆ ที่ไม่มีโอกาสที่จะชนะแล้ว
เขาวิ่งมาเหนื่อยๆ งุนงงสักพัก แล้วตอบไปว่า
"ประเทศของผมไม่ได้ส่งผมมาเพื่อออกสตาร์ท แต่ส่งผมมาเพื่อวิ่งให้สำเร็จ"


โทมัส เอดิสัน นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่
เคยกล่าวเาไว้ว่า..
"ข้าพเจ้าไม่เคยทำสิ่งใดที่มีค่าได้สำเร็จ โดยเหตุบังเอิญเลยแม้สักชิ้นเดียว เมื่อข้าพเจ้าตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะทำสิ่งใดที่จะได้รับผลสำเร็จที่มีค่าแล้ว ข้าพเจ้าจะตั้งหน้าตั้งตาทำในสิ่งนั้น ทดลองแล้วทดลองเล่า จนประสบผลสำเร็จในที่สุด"
 ครั้งหนึ่งผู้ช่วยของเอดิสัน 2 คน พากันตัดสินใจเดินเข้ามาบอกเอดิสันด้วยความท้อใจว่า..
"เราทดลองมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 700 แล้ว เราก็ยังไม่ประสบความสำเร็จกันเลย เราน่าจะหยุดทดลองต่อกันได้แล้ว"
เมื่อได้ฟังดังนั้น เอดิสันก็ตอบผู้ช่วยทั้ง 2 คน นั้นไปว่า
"ยัง! เรายังไม่ได้ล้มเหลว เพราะเราได้เรียนรู้แล้วว่าอะไรผิด ภ้าเราทำครั้งใหม่ เราจะไม่ทำซ้ำกับ 700 ครั้งที่เราล้มเหลว เรากำลังจะถึงเป้าหมายของการทำงานของเราแล้ว" และอีกไม่นานโทมัส เอดิสัน กับผู้ช่วยก็พากันทดลองจนประสบผลสำเร็จในการค้นคว้าของเขา


โรเจอร์ แบนนิสเตอร์ นักวิ่งชาวอังกฤษ..
  เขาเป็นคนแรกในโลกที่วิ่งระยะทางหนึ่งไมล์ ด้วยเวลา 3.59 นาที ความสำเร็จของเขามีไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้ เดี๋ยวนี้มีนักวิ่งมากมายที่ใช้เวลาน้อยกว่าเขาเสียอีก แม้กระทั่งชัยชนะของเขาเมื่อกว่า 50 ปีที่แล้ว ก็ยังควรค่าแก่การจารึกในประวัติศาสตร์ ทั้งนี้เพราะเขาได้ทำลาย 'กำแพง' ที่ขวางกั้นมนุษย์มาช้านาน
 เป็นเวลาหลายพันปีที่ผู้คนเพียรพยายามวิ่ง 1 ไมล์ โดยใช้เวลาน้อยกว่า 4 นาที แต่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จ จนเกิดเป็นความเชื่อฝังใจว่ามนุษย์เรามีขีดจำกัดเพียงแค่นี้ ไม่มีทางที่เราจะข้ามพ้นกำแพงดังกล่าวได้ แต่แบนนิสเตอร์ได้พิสูจน์ว่า มนุษย์เรามีศักยภาพมากกว่านั้นและกำแพงดังกล่าวที่แท้จริงเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง หลังจากกำแพงดังกล่าวถูกแบนนิสเตอร์ทำลายลงไป นักกีฬาคนแล้วคนเล่าก็ทยอยทำลายสถิติการวิ่ง จนดูราวกับว่าศักยภาพของมนุษย์เราจะไม่มีขีดจำกัด ขอเพียงแต่ไม่สยบยอมต่อกำแพงในใจเท่านั้น
  ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นั้นไม่ได้อยู่ที่การเนรมิตประดิษฐกรรมอันน่าอัศจรรย์ หรือการกู้ชาติสร้างประเทศเสมอไป การบันดาลใจให้ผู้คนก้าวข้ามพ้นขีดจำกัดของตนเอง ก็เป็นคุณูปการสำคัญต่อโลกเช่นกัน
 นี่แหละคือผลงานอันทรงคุณค่าของ แบนนิสเตอร์ ที่ประวัติศาสตร์ต้องจารึกไว้ 
ปิดท้ายในตอน 'ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่' ตอนสุดท้ายแบนนิสเตอร์กล่าวไว้งดงามมากครับ..
มนุษย์ทุกคนมีศักยภาพมากมายเหลือประมาณ
แถมยังพัฒนาให้เพิ่มพูนขึ้นได้
แต่ศักยภาพดังกล่าวไม่ค่อยถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่
เพียงเพราะความเชื่อว่า 'ฉันทำไม่ได้'
 
 
 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ของโลก..
       ไอน์สไตน์เป็นคนไม่หลงใหลไปกับคำสรรเสริญเยินยอ ชื่อเสียงเกียรติยศ ไม่สนใจทัรพย์สินเงินทอง ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรที่ทรัพย์สินในเยอรมนีที่ถูกพวกนาซียึดไปจนหมด
    วันที่เขาย้ายไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ในสหรัฐฯ จำนวนเงินเดือนที่เขาเรียกร้องในแบบฟอร์มน้อยกว่าเงินเดือนของนักการภารโรงที่นั่นเสียอีก..
เขาเคยเขียนไว้ว่า..
'ที่ผมมีความสุขอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะผมไม่เคยอยากได้อะไร ไม่สนใจเงินทอง ตำแหน่ง คำยกย่อ เหรียญประดับหรืออำนาจเกียรติยศใดๆ สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุข คือ การได้ทำงาน การสีไวโอลิน และการเล่นเรือใบ'

กิอาดีนี นักไวโอลีนที่ยิ่งใหญ่
ครั้งหนึ่งมีคนถามเขาว่า..
"คุณใช้เวลาฝึกไวโอลินนานแค่ไหน จึงสามารถเล่นไวโอลินได้ดีถึงเพียงนี้"
เขาตอบว่า..
"ข้าพเจ้าฝึกวันละ 12 ชั่วโมง เป็นเวลา 20 ปี"

 
คริสโตเฟอร์ รีฟ 
เขาเป็นผู้ชายที่ชาวโลกรู้จักดีที่สุดในบท 'ซุปเปอร์แมน' บนจอจอเงิน ประสบอุบัติเหตุจากหลังม้า ทำให้เขากลายเป็นอัมพาตตั้งแต่ลำคอลงมา เขาเคยกล่าวไว้ว่า..
"ความฝันของเรามากมายดูเป็นไปไม่ได้ในทีแรก แล้วมันดูเหมือนไม่น่าจะเกิดขึ้น และแล้วเมื่อเรามุ่งมั่นแน่วแน่ ในมิช้ามักก็กลายเป็นสิ่งที่หนีไม่พ้นที่จะกลายเป็นจริง"
 
มหาตะมะ คานที นักต่อสู้ผู้ยิ่งใหญ่ชาวอินเดีย 
เคยกล่าวเอาไว้ว่า..
"ความสำเร็จของคนเรา ไม่ได้อยู่เมื่อเราไปถึงเป้าหมาย แต่อยู่ระหว่างความพยายามที่จะไปให้ถึงเป้าหมาย ยิ่งความพยายามทุ่มเทลงไปมากเท่าไร ความยิ่งใหญ่ยิ่งมากเท่านั้น"

   วินเลียม เจมส์ นักปรัชญาเอกผู้ยิ่งใหญ่..
เคยกล่าวประโยคหนึ่งที่งดงามมาก ไว้ว่า..
"มนุษย์ส่วนใหญ่ ถูกโปรแกรมให้รู้สึกเหนื่อย เมื่อถึงเวลาเหนื่อย มนุษย์เราใช้พลังน้อยกว่าที่มีอยู่จริง หากคุณผลักความเหนื่อยออกไปสักนิด คุณจะได้งานมากกว่าเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ"

   ความยากลำบากของอุปสรรคเป็นด่านที่ขวางทางเราทุกคน ช้าหรือเร็วก็ต้องพานพบมัน มนุษย์เราพานพบอุปสรรคทุกวัน คนที่พ่ายแพ้ คือ คนที่ใจยอมแพ้ก่อนที่จะสู้กับความเจ็บปวด ความขมขื่น ถ้าหากเรามองอุปสรรคเห็นคุณค่าของมัน เป็นพลังนำมาล่อเลี้ยงหัวใจ ให้เป็นพลังขับเคลื่อนของชีวิต คนชนะไม่ได้ชนะเพราะเก่งกว่า แต่เพราะเขาไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม..
   คนทุกคนย่อมมีวิถีชีวิตที่แตกต่างกัน เราจึงไม่ควรสร้างปมด้อยให้กับตัวเอง ด้วยการเปรียบเทียบชีวิตของตนเองกับชีวิตของผู้อื่น ให้เราคิดเสมอว่าตัวเรานี่แหละคือ ของจริง
  จงมองโลกตามสภาพความเป็นจริงที่มีทั้งความดีและความเลว มีนักบุญและคนบาป
ถ้าหากเรามองทุกสิ่งชัดเจน เราจะเข้าใจธรรมชาติที่แท้จริงของสรรพสิ่ง...

5 ต.ค. 2554

อย่า! ลดคุณค่าและหมดศรัทธา กับความสามารถในตัวของคุณเอง...

  หลายครั้งที่ผมเคยรอคอยความหวัง รอคอยความหวังนั้นซึ่งก็ยังไม่รู้ว่ามันจะมาถึงเมื่อไหร่ 
บางครั้ง เรื่องบางอย่าง ตัวของผมเองสามารถช่วยตัวเองได้อยู่แล้ว แต่ก็ยังรอคอยความหวังนั้น 
มีเหตุการณ์อยู่ครั้งหนึ่ง สมัผมอายุ 7 ขวบ ผมไปอยู่ที่ทุ่งนากับครอบครัว ผมอยากกลับบ้านเพื่อไปดูการ์ตูนโดราเอมอล ผมไม่กล้าเดินกลับบ้านคนเดียว(เพราะผมกลัวผีมาก คุณตาของผมชอบเล่าให้ผมฟังตอนเป็นเด็กบ่อยครั้ง)
แต่วันนั้นพ่อ แม่ พี่สาว และญาติพี่น้อง ทุกคนต้องลงนา เพื่อทำนาช่วยกันในช่วงเช้าหลังทานข้าวเสร็จ ผมจึงตัดสินใจเดินกลับบ้านคนเดียว โดยที่ไม่รอใครเพื่อที่จะให้ไปส่งผม และผมก็ผ่านมันมาได้
เป็นเหตุการณ์ที่ผมมีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก ที่ผมสามารถเผชิญเดินผ่านถนนสายนั้นที่ผมไม่กล้าที่จะย่างก้าวเดินผ่านมาก่อนหน้านั้นเลย แล้วผมเดินผ่านมันได้ด้วยตัวของผมเอง โดยไม่ต้องรอใครมาช่วยผม
ครั้งนั้น..ก็เป็นบทเรียนชีวิตหนึ่งของผม ที่ผมไม่เคยลืมเลือนมาจนถึงทุกวันนี้..
   ผมเคยนำเหตการณ์ครั้งหนึ่งมาเล่าให้นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/2553 โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา ฟังก่อนกลับบ้านในช่วงเย็นของวันนั้น เรื่องมีอยู่ว่า..
   ชายชราคนหนึ่งนับถือพระเจ้ามากๆ อยู่มาวันหนึ่งเกิดน้ำท่วมในหมู่บ้านฉับพลัน ชาวบ้านต่างพากันอพยพออกจากหมู่บ้านกันอย่างกลาหล เพื่อนบ้านตะโกนให้ชายชราผู้นี้หนีน้ำท่วมไปด้วยกัน
ชายชราตะโกนแล้วก็ตอบไปว่า 'ไม่ไปหรอก! เดี๋ยวพระเจ้าก็มาช่วยข้า'
  น้ำท่วมสูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงคอชายชรา มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งพายเรือมาดูว่ายังมีใครติดอยู่ในหมู่บ้านหรือไม่ ก็มาเจอชายชราจึงชวนขึ้นเรือไปด้วยกัน
ชายชราก็เลยตะโกนตอบไปอีกว่า 'ข้าไม่เป็นไรหรอก! เดี๋ยวพระเจ้าก็มาช่วย'
  น้ำเริ่มท่วมสูงขึ้นๆ จนมิดตัว บ้านเหลือเพียงหลังคาบ้าน ชายชราก็ต้องขึ้นมาอยู่บนหลังคาบ้าน
มีเฮลิคอปเตอร์ผ่านมาสำรวจดูว่ายังมีใครหลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านบ้าง ก็มาเจอชายชราติดน้ำท่วมอยู่บนหลังคาเจ้าหน้าที่บนเฮลิคอปเตอร์ปล่อยบันไดลงมาให้ชายชรา และพูดผ่านโทรโข่ง ท่านรีบเกาะบันไดขึ้นมาเร็ว ชาวบ้านหนีออกจากหมูบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือท่านคนเดียว
ชายชราตะโกนตอบไปว่า 'ข้าไม่เป็นไรหรอก! เดี๋ยวพระเจ้าก็มาช่วยข้า' ทันทีที่ตอบเสร็จ น้ำที่เชี่ยวกราดก็พัดพาร่างของชายชราจมน้ำหายไป
  เมื่อชายชราเสียชีวิต ได้ขึ้นสวรรค์ และได้พบกับพระเจ้า ชายชราก็ตัดพ้อต่อว่าพระเจ้าเป็นการใหญ่ว่า 'ข้าอุตส่าห์ยึดมั่นถือในคุณงามความดี และเชื่อถือท่านอย่างเคร่งครัดตลอดมา เวลาข้าเดือดร้อนรอความช่วยเหลือช่วยเหลือจากท่าน ทำไมท่านไม่มาช่วยเหลือข้าเลย ปล่อยให้ข้าตายได้ เสียแรงที่นับถือท่านมาตลอดชีวิต'
  พระเจ้าได้ดังนั้น จึงตอบกลับไปว่า 'ทำไมเราจะไม่ช่วยเล่ะเราส่งคนไปช่วย ท่านก็ไม่ไป ส่งเรือไปรับ ท่านก็ไม่ไป 
สุดท้ายส่งเฮลิคอปเตอร์ไปช่วย ท่านก็ไม่ไปอีก แล้วท่านจะให้เราช่วยท่านอย่างไรอีก'

  เรื่องบางอย่างเราอาจจะเคยลดคุณค่าในตัวเราเองลง โดยที่เราไม่รู้
ความสามารถในตัวเรามีอยู่มากมาย แต่บางทีเราอาจจะรอคอยเพียงความหวังบางอย่าง ที่เราคิดว่ามันจะเข้ามาช่วยเราได้ บางทีก็ได้แต่เพียงรอๆ ไปจนตาย เช่นดังชายชราผู้นี้นะครับ..

  ครั้งหนึ่งผมรู้สึกท้อมากๆ จนหมดพลัง หมดความหวังทุกอย่าง ผมบอกตัวเองว่า 'ตัวเราทำไมถึงไร้ค่าอย่างนี้!'พอผมได้เปิดเมลดูวันนั้น ผมได้รับข้อความหนึ่งจากเพื่อนๆ คนที่รู้กัน ผมสรุปข้อความที่เป็นกำลังใจให้ผมรู้สึกว่าตัวผมเองยังไม่หมดคุณค่า ดังนี้..
   มีนักกระบวนกรท่านหนึ่งได้เริ่มกิจกรรมจัดอบรมของเขา โดยการหยิบแบงค์ 1,000 บาท ขึ้นมาในห้องที่มีผู้เข้าร่วมอบรมประมาณ 60 คน แล้วเขาก็พูดว่า 'ใครอยากได้แบงค์ 1,000 บาท นี้บ้างครับ?' ผู้เข้าร่วมรับฟังยกขึ้นเป็นจำนวนมากและเขาก็พูดต่อว่า 'ผมจะให้เงินแบงค์ 1,000 บาท นี้แก่หนึ่งในพวกท่าน แต่ครั้งแรกนี้ผมจะทำอย่างนี้!'
เขาเริ่มที่จะขยำๆ เงินนั้นแล้วเขาก็ถามอีกว่า 'ใครจะยังต้องการมันอีก' ยังคงมีมือที่ยกขึ้นอีก
'ดีครับ!' เขาตอบ 'แล้วถ้าผมทำอย่างนี้ล่ะ' และเขาก็ทิ้งมันลงที่พื้นและเริ่มที่เหยียบย่ำมันด้วยรองเท้าของเขา
แล้วเขาก็เก็บขึ้นมา ขณะนี้มันทั้งยับยู่ยี่และสกปรก 'ตอนนี้ใครยังต้องการมันอีกไหมครับ?' ก็ยังคงมีคนยกมืออีก
เขาก็เลยบอกกับผู้เข้าร่วมอบรมว่า.. พวกท่านได้เรียนรู้บทเรียนที่มีคุณค่ามากที่สุดบทหนึ่งแล้วว่า ไม่ว่าฉผมจะทำอะไรกับเงิน ท่านก็ยังต้องการมันอยู่ดี เพราะว่ามันไม่ได้ลดคุณค่าในตัวมันลงเลย มันก็ยังคงมีค่า 1,000 บาท อยู่เช่นเคย
เหมือนกับหลายๆ ครั้งในชีวิตของพวกเราที่ถูกทิ้ง ถูกเหยียบย่ำและถูกทำให้สกปรก
โดยสิ่งที่เราตัดสินใจทำมันและสภาพแวดล้อมที่เราเจอ ทำให้เรารู้สึกว่าคุณค่าของเราลดน้อยลง แต่ไม่ว่าอะไรที่ได้เกิดขึ้น หรืออะไรที่จะเกิดขึ้น ท่านไม่เคยสูญเสียคุณค่าของคุณ คุณเป็นคนพิเศษ อย่าลืมมันตลอดไป! อย่านำความผิดหวังของเมื่อวานมาบดบังความฝันในวันพรุ่งนี้...

  ทุกอย่างล้วนมีประโยชน์และคุณค่าในสิ่งๆนั้นเสมอ ของที่คุณมีค่าที่สุด อาจจะไม่มีคุณค่าอะไรเลยก็ได้สำหรับบางคนบางเหตุการณ์
แต่..ของที่คุณตัดสินมันว่าไรค่า อาจจะมีคุณค่ามากมายกับอีกหลายๆคนในห้วงเวลาหนึ่งนั้นก็เป็นไปได้ครับ...

25 ก.ย. 2554

ทุกอย่างล้วนชั่วคราว มาแล้วก็ไป..

   ครั้งหนึ่งมีประชุมพูดคุยกันของคณะครูโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา 
 ครูใหญ่ได้ถามครูทุกกคนว่า 'ครูแต่ละคนมีกระบวกการ/หนทางสร้างความสุข ให้ตัวเองอย่างไรบ้าง?'
คุณครูแต่ละคนก็บอก วิธีการที่ครูแต่ละคนนำมาใช้ในยามท้อ เช่น ไปทำสิ่งที่ตัวเองอย่างทำ , อ่านหนังสือ , ขับรถออกไปข้างนอกคนเดียวให้ไกลๆ , โทรหาแม่/พ่อ , หาคนคุยด้วย ฯลฯ
แต่มีคุณครูแสง ที่ตอบกระบวนการที่ตนเองใช้ แล้วเข้มแข็งผ่านปัญหาที่ตัวเองพบเจอมาได้ ยืนอยู่ตรงนี้
ครูแสง ตอบว่า.. 'คิดเสมอว่า ทุกๆอย่าง(ความสุข/ความทุกข์) เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป!'
เป็นประโยคสั้นๆ แต่มีความหมายซ่อนอยู่ลุ่มลึก และน่าจดจำมากๆครับ

  ในอดีตกาลมีพระราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรฮีบรู นามว่า 'โซโลมอน' 
พระราชาได้สั่งให้เจ้าเมืองทุกเมืองทำของวิเศษให้อย่างหนึ่ง โดยของสิ่งนั้นจะต้องมีคุณสมบัติพเศษ คือ ของสิ่งนั้นจะต้องสามารถเปลี่ยนอารมณ์ความรู้สึกของพระราชาได้
"หากมีความทุกข์อยู่ ก็จะหายจากทุกข์ หากมีความสุขอยู่ก็จะคลายสุขลง ไม่ว่ากำลังร้องไห้อยู่หรือหัวเราะอยู่ก็จะสามารถหยุดอารมณ์ทั้งสองอย่างนั้นได้"
เมื่อครบกำหนด ก็ไม่สามารถมีเจ้าเมืองคนใดสามารถหาของมาให้พระราชาได้ตามต้องการ แต่มีเมืองเล็กๆ อยู่เมืองหนึ่งที่บอกว่ามีของวิเศษจะมาถวายยตามมที่ต้องการ
  พระราชาจึงให้นำมาเข้าเฝ้า ปรากฏว่าของวิเศษที่ว่าเป็นเพียงแหวนธรรมดาเรียบๆ วงหนึ่งเท่านั้น แต่เมื่อพระราชานำมันขึ้นมาสวมใส่ มันสามารถเปลี่ยนอารมณ์ของพระราชาได้จริงๆ เพราะว่าไม่ว่าพระราชากำลังมีความทุกข์หรือสุขอยู่ก็ตาม อารมณ์ของพระราชาจะเปลี่ยนได้จริง เพราะแหวนวงนั้นมีข้อความสั้นๆ สลักไว้ว่า
'แ ล้ ว สิ่ ง นั้ น จ ะ ผ่ า น ไ ป'
  ในยามที่พระองค์มีความทุกข์ ก็จะมองไปที่แหวนวงนั้น ซึ่งจะเตือนสติพระองค์ว่า ทุกสิ่งจะไม่อยู่นาน มันจะผ่านพ้นไปในไม่ช้า
นับแต่นั้นเป็นต้นมา พระราชาก็ไม่คิดจะนำความทุกข์มาเป็นกังวลเวลามีความสุข ก็ไม่ยึดติดในความสุขนั้น ทำให้พระราชาสามารถตัดสินเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างถูกต้อง เป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่ เป็นพระราชาที่รักและเคารพของประชาชน..

  การหมักหม่มความทุกข์นั้นจะทวีคูณความทุกข์เกิดขึ้นทุกขณะ สะสมไว้นานวันเข้าก็จะบานปลายกลายเป็นปัญหาเรื้อรัง ใหญ่ขึ้นๆ จนเรา อาจจะไม่สามารถก้าวข้ามผ่านมรสุมของปัญหานั้นๆ ที่เรากำลังก่อสร้างมันขึ้นมาเองได้
  หลายคนพยายามสะสมความสุข ยิ่งสะสมไว้นานก็ยิ่งก่อตัวเป็นความสุขกองที่ใหญ่ขึ้นๆ แต่ความสุขนั้นไม่บานปลายกลายเป็นความสุขเรื้อรัง เช่นดังความทุกข์ ทุกขณะที่ความทุกข์เข้ามาแทรกแซงกำแพงความสุขที่เราสร้างขึ้นมา กำแพงนั้นจะอ่อนตัว ปล่อยให้ความทุกข์ผ่านกำแพงเข้ากลืนกินความสุขให้จางหายไปทีละน้อยๆ จนกระทั่งไม่เหลือความสุขอยู่เลย..

เรื่องบางเรื่องที่ทำให้เราเครียด ถ้าเราไม่จำเป็นต้องไปจุดประเด็น(ให้ความสนใจ มันมากจนเกินไป) แต่ให้เรามีสติระลึกรู้เพียงว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู้เพียงชั่วคราว มาแล้วก็ไป เราก็จะมองทุกๆสรรพสิ่งต่างที่เห็นด้วยการมีสติ คิดใคร่ครวญที่สิ่งที่ตัวเองกำจะเผชิญหรือเกิดขึ้นแล้วทุกขณะ และจะไม่กระทำไปด้วยอารมณ์ ใจของเราจะเบาลง มีความเป็นกลางมากขึ้น เราจะเข้าใจความทุกข์มากขึ้นแล้วมันก็จะน้อยลงๆ
เราจะเข้าใจชีวิตมากขึ้น แล้วชีวิตเราก็จะมีความสุขเกิดขึ้น ทุกๆขณะ...

18 ก.ย. 2554

ที่สุดของความต้องการของคนแล้ว ก็คือ 'ความธรรมดา'

   บางครั้งผมเคยทดสอบการแก้ปัญหาบางอย่างด้วยการอยู่คนเดียว ทำตัวเองให้กลับคืนมาเป็นตัวเองด้วยการอยู่คนเดียว คิดคนเดียว ใคร่ครวญอะไรบางอย่างด้วยตัวเราเองเพียงคนเดียว
ผลที่ได้รับจากการอยู่คนเดียว คือ การสะสมความความกลัดกลุ้ม หมักหมมปัญหาเล็กๆน้อยๆ นานวันเข้ากลับกลายเป็นกองใหญ่เกินจะพังทะลาย ปัญหาบางอย่างกับคลี่คลาย ปัญหาใหม่บางอย่างย้อนกับเข้ามาแทนที่
แล้ววันหนึ่งผมก็ได้ค้นพบสิ่งที่มาเป็นจุดเปลี่ยนห้วงของความคิดในสภาวะนั้น ให้เรากลับมาเป็นตัวของเราเองอีกครั้ง
ผมเชื่อว่าคนเราทุกคนต้องมีประโยคโดนใจหรือคติพจน์ประจำตัว หลายคนเกิดในสภาพแวดล้อมแตกต่างกัน หลายคนต้องได้พบเผชิญกับโอกาสที่แตกต่างกัน คนอยู่ใกล้นักปราชญ์ก็จะได้สะสมแง่คิดเชิงด้านบวก ส่วนคนที่อยู่ใกล้คนพาลก็จะได้สะสมแง่คิดเชิงด้านลบ
ผมอ่านประโยคเหล่านี้แล้ว.. ผมมีความสุข.. ผมอยู่ในสภาวะที่พึงพอใจ ตัวของผมเบา ผ่อนคลาย สบายและมีความสุข..

'ณ ขณะนี้ฉันกำลังมีความสุขกับการทำงาน'

'ความสุข คือ การได้พบว่ายังมีเหตุผลอีกมากมาย ให้เราลืมตาตื่นขึ้นทุกวัน แทนที่จะนอนนิ่งปิดตามืดอยู่อย่างนั้น'

'รุ้งที่สวยงามประกอบไปด้วยสีที่แตกต่างกันหลายๆสี เรียนรู้ที่จะชื่นชมกับความแตกต่างของคนเพื่อเห็นความงดงามของการมีชีวิตอยู่ ในโลกนี้ร่วมกัน'

'ชีวิตเราสั้นเกินกว่า จะหมดเปลืองไปกับความกังวล'

'หนึ่งวินาทีที่ผ่านไปก็คือ อดีตไปแล้ว ทำทุกนาที ณ ตอนนี้ ให้เป็นปัจจุบันที่ดีที่สุด'

'การมอบความปรารถนาดีต่อกัน ล้วนเป็นสิ่งที่งดงามประเสริฐสุด
การให้ด้วยใจ ให้แล้วเราอิ่มใจ มีความสุข ไม่เป็นทุกข์ คือ ที่สุดของการให้
การทำดี เพราะทำไปแล้วรู้ว่ามันดี..นั่นล่ะคือ การทำความดี..
การมอบความรัก เป็นสิ่งที่ดีงดงามเสมอ..ไม่ว่าจะมอบให้กับอะไร สิ่งไหนก็ตาม..'

  การแสวงหาความสุข คนที่ตามหาความสุขจะพบความสุขช้ากว่าคนที่ ไม่รอค่อยความสุข แต่เขากำลังจะสร้างความสุขให้ตัวของเขาเอง
คนที่รู้ตัวเองว่าตอนนี้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันจะมีความทุกข์ คนนั้นจะเห็นวิธีทางเดินหาความสุข
ที่สุดของคนเรา คนทุกคนต้องการความธรรมดา คนที่แสวงหาความสุข คือ คนที่กำลังทำให้ตัวเองกลับกลายมาเป็นคนธรรมดา

เจ้าสัวเศรษฐีอายุมากๆคนหนึ่ง แกซึ่งมีทรัพย์สินมากมายมั่งคั่ง มั่งมี มีความสุขกับตระกูล แล้ววันหนึ่งตระกูลนั้นลูกหลานแก่งแย่งทรัพย์สมบัติของตระกูลเพื่อมาครอบครองเพียงคนเดียว ความสามัคคีแตกแยก ลูกหลานเศรษฐีต่างก็แก่งแย่งทรัพย์สมบัติ
เจ้าสัวหมดรอยยิ้ม หมดความหวัง หมดแรงใจที่จะเห็นหน้าลูกหลายในตระกูล 
จึงตัดสินใจให้ทนายประจำตระกูล นำทรัพย์สินส่วนใหญ่(ส่วนน้อยนิด ให้ทนายมอบให้ลูกๆ เท่าๆกัน) ที่เหลือส่วนใหญ่ เจ้าสัวนำทรัพย์สินไปมอบบริจาคทั้งหมด ตามองค์กร ตามมูลนิธิต่างๆ สร้างโรงเรียน สร้างโรงพยาบาล ฯลฯ..
สุดท้ายแล้วเจ้าสัวท่านนี้ไม่เหลือทรัพย์สินอะไรเลย เหลือเพียงแต่ความธรรมดา แต่เจ้าสัวท่านนี้ มีรอยยิ้ม มีความหวัง มีพลังใจในวันสุดท้าย ก่อนตายอย่างสงบ ณ วันป่าแห่งหนึ่ง อย่างสู่สุขติ...