ปริศนา 5 ห่วง.......(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)

.........วันนี้มีผู้ใหญ่ใจดีมาที่โรงเรียน....ซึ่งได้นำแซนด์วิทแสนหวานมาเลี้ยงเด้ก ๆ ด้วย ..

........ ทำเอาเด็ก ๆ อิ่มแป้ไปตามๆกันเลยครับท่านผู้อ่าน......

ครูองอาจ : สวัสดีครับ พี่ ป.4 ช่วงเบรคเห็นพวกเรากินอะไรกันนาาา...น่าอร่อยจังเลย

ต่อ : กินแซนด์วิทครับ...ผู้ใหญ่ใจดีเอามาฝากครับ..

ครูองอาจ :อ๋อ...เหรอครับ

โอม : แต่กว่าจะได้กิน...ก็รอนานเลยละครับครู

...... ครูองอาจฟังโอมพูด...แล้วชักงงๆ...........


ครูองอาจ : ทำไมรอนานละ่ครับ....ผู้ใหญ่ใจดีแจกช้าเหรอครับ

โอม : ไม่ครับ..แจกเร็วอยู่...แต่พวกผมแบ่งกันไม่ลงตัวซะที

ครูองอาจ : ยังไงครับ

โอม : คือผู้ใหญ่ใจดีให้มา 45 ห่อ พวกผมมี 30 คน จะต้องแบ่งคนละเท่า ๆ กัน ไม่รู้จะได้คนละเท่าไหร่ครับ

ต่อ : คิดตั้งนานค่อยรู้ว่าแบ่งคนละหนึ่งชิ้นกับอีกครึ่งชิ้นครับ


ครูองอาจ :อ๋อ........ โอ้โห....งั้น...คงอิ่มแป้ซิครับ

ต่อ : ครับ..อื่มมากเลย

........ในขณะนั้น...สำลีซึ่งอิ่มแซนด์วิทมากจนควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้.....จนเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น.......

สำลี : ...(ปุ๋ง..ปุ๋ง)...

.........ไม่ใช่มาแต่เสียงครับท่านผู้อ่าน กลิ่นก็ตามมาติด ๆ......เพื่อนๆ รวมทั้งครูองอาจปิดจมูกกันใหญ่เลย....เพื่อน ๆ ถอยห่างสำลีเป็นวงกว้าง....นานสักพักหนึ่งอาอาศค่อยดีขึ้น...เด้ก ๆ ค่อยกลับไปที่เดิม...

ต่อ : อื้อฮือ....กลิ่นทูน่าเหมือนแซนด์วิทเลย...(เพื่อนๆ ทังขำต่อ...ทั้งปิดจมูกกันสาละวนยกใหญ่เลยครับท่านผู้อ่าน)..


ครูองอาจ : โอ้......เชื่อแล้วครับว่าอิ่มจริงๆ....ต่อไปใครมีอาการไม่ปกติขอให้ออกไปทำธุระข้างนอกนะครับ..(ไม่ได้ครับท่านผู้อ่านต้องทำข้อตกลงกันก่อน)


ครูองอาจ :OK ครับ...คุยกันต่อครับ.....ที่จริงแล้วห้องนี้แบ่งของเก่งนะ.....
วันนี้ครูก็เลยมีเกมสนุก ๆ มาให้เด้ก ๆลอง แบ่งครับ..(เริ่มโยงเข้าสู่บทเรียน)..

ต่อ : ยังไงครับครู..เกมที่ว่านั้น

ครูองอาจ : มีห่วงอยู่ 5 อัน วางเรียงกันดังรูป เด้กๆ ช่วยใช้ตัวเลข

1 2 3 4 5 6 7 8 และ 9 เติมลงในห่วง โดยมีข้อแม้ว่า

ผลรวมของทุกห่วงต้องเท่ากัน




.......เด้ก ๆ รีบเปิดกระดาษทด วาดภาพออกแบบ Model ใหญ่เลย..........

.......ครุ่นคิดอยู่นานทีเดียว....กว่าจะได้คำตอบ................................


ว่าแต่....คุณผู้อ่านได้หรือยังครับ

คุกกี้ยากี้................(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)

........ช่วงนี้ธุรกิจการทำคุกกี้ของพี่ม.1 กำลังจะไปได้ดี....มีลูกค้าสั่งซื้อมาเพียบ...

......จนผลิตจะไม่ทันอยู่แล้ว ..ดังนั้นว่างเมื่อไหร่เป็นอันแพ็กถุงขนมคุกกี้ทุกที......


ครูองอาจ : สวัสดีครับพี่ ม.1 ช่วงเบรคเห็นพวกเรานั่งทำอะไรกันอยู่เหรอครับ

ปาล์ม : แพ็กถุงขนมคุกกี้ค่ะ...เพราะวันนี้ครูนางสั่งมา 50 ถุง เห็นว่าจะเอาไปเป็นเบรกแขกที่มาอบรมที่โรงเรียนค่ะ

ครูองอาจ :อ๋อ...เหรอครับ...
.......ว่าแต่วิธีการทำคุกกี้ยากไหมครับเด็กๆ....

ทราย : ไม่ยากหรอกค่ะเพราะเรามีสูตรของเราเอง

ครูองอาจ :เหรอครับ....เป็นยังไงครับ...สูตรที่ว่านั่น

มุก : กลุ่มหนูทำคุกกี้เห็ดหอมค่ะ

ทราย : กลุ่มหนูทำคุกกี้ถั่วตัดค่ะ

มุก : กลุ่มหนูทำคุกกี้งาดำค่ะ

ครูองอาจ : ว้าว...น่าอร่อยทั้งนั้นเลย...แล้วกลุ่มพี่กิ๊บทำอะไรครับ

........กิ๊บเป็นเด้กที่เติบโตตามวิถีชนบท...ลูกอีสานขนานแท้...แต่จับฉลากได้...เลยได้มาเรียนที่นี่....

กิ๊บ : กลุ่มผมทำคุกกี้ปลาร้าครับ

ครูองอาจ : อะไรนะครับ !!..(ทวนคำเพราะไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยินนัก)

กิ๊บ : ทำคุกกี้ปลาร้าครับ......(เพื่อนๆหลายคนหันมายิ้มให้กับเมนูแปลก ๆ ของกิ๊บ)


ครูองอาจ : เอ...ทำไมจึงเลือกทำคุกกี้ปลาร้าละครับ...เพราะอะไร

กิ๊บ : ก็สวนมากคนอีสานชอบกินปลาร้า....ผมคิดว่าถ้าทำเมนูนี้น่าจะขายดีครับ

ครูองอาจ : แล้ว........ขายดีไหมละครับ

กิ๊บ : ..(ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะตอบว่า)....ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ

......ครูองอาจกลัวลูกศิษย์จะหมดกำลังใจและความมานะพยายาม.....จึงพูดขึ้นว่า

ครูองอาจ : เอ้า...เอ้า..ไม่เป็นไรอีกซะหน่อยก็คงขายดีเอง....ก็ตั้งใจทำต่อไป...ควรดูความต้องการของลูกค้าเป็นหลัก...แล้วค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสม...คุณครูคิดว่าอนาคตต้องขายดีแน่นอน

.....กิ๊บเริ่มมีอาการใจชื้นขึ้นมาหน่อย.......

ครูองอาจ : ว่าแต่..เวลาเราอบคุกกี้....ใช้เวลานานเท่าไรครับ...(เริ่มโยงเข้าสู่บทเรียน)..

ทราย : 15 นาที ค่ะ กรอบพอดีพอดี

........ครูองอาจนิ่งสักครู่.....ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า.....

ครูองอาจ : แต่ที่เผ่าซาไกที่ครูรู้จักใช้เวลาอบแค่ 9 นาทีเองครับ ..... และไม่มีนาฬิกาดูเหมือนเราด้วย


.....เด็ก ๆ เริ่มสนใจฟัง.....หลายคนมีคำถามขึ้นในใจ.....


แมน : อ้าว..แล้วเขาดูเวลายังไงครับครู


ครูองอาจ : อ๋อ...ใช้นาฬิกาทรายครับ

.....อ๋อ...เสียแว่วจากบางคน........

ครูองอาจ : โตโปต้องการอบคุกกี้ยากี้โดยใช้เวลา 9 นาที

แต่เขามีนาฬิกาทรายชนิด 3 นาที กับ 7 นาที เอ..เขาจะจับเวลายังไงนา

ในการทำคุกกี้ครั้งนี้

....คิด คิด คิด .......คิดยังไง......ก็คิดไม่ออก.......

คุณผู้อ่านช่วยเด้ก ๆ คิดหน่อยครับ

หนาวกว่า

เช้าวันเสาร์อันแสนสุข กับช่วงฤดูหนาวที่ยาวนาน
บนที่นอนอบอุ่นร่างกายของคูแฝดสองร่างเริ่มที่จะขยับอย่างเชื่องช้า
ด้วยท่าทางอันขี้เกลียด ตามมาด้วยเสียงพูดคุยอันเบา
ที่สามารถได้ยินเพียงสองคน

ดวงใจ : ดวงแก้วเธอตื่นหรือยัง....ฮือ..

ดวงใจ : มาเล่นเกมกันดีไหมใครจะลุกจากที่นอนก่อนกัน

ดวงแก้ว : ได้ใครลุกก่อนแพ้นะ ตกลง

ดวงใจ : ฉันหนาวกว่าเธอนะดวงแก้ว

ดวงแก้ว : ไม่ฉันหนาวกว่าเพราะฉันเป็นน้องเธอ 1 นาทีนะ

ดวงใจ : ถึงเธอจะเป็นน้องแต่เธอก็อ้วนกว่าฉัน จะหนาวกว่าได้อย่างไร

ดวงแก้ว : ถึงฉันอ้วนฉันก็ยังหนาวนะดวงใจ

ดวงใจ : เอาอย่างนี้ใครที่กล้าออกจากที่นอนเร็วกว่า คนนั้นหนาวกว่า

ดวงแก้ว : ทำไหม คนออกทีหลังสิหนาวกว่า

ดวงใจ : อ้าวไม่เห็นหรอ เวลาคนขับมอร์ไซด์นะ คนข้างหน้าหนาวจะตาย
คนข้างหลังไม่เห็นจะหนาวเท่าเลย

ดวงแก้ว : จริงของเธองั้นฉันไปละ

พูดเสร็จดวงแก้วก็ลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเร็ว

ดวงใจ :เห็นไม่ละสุดท้ายฉันก็หนาวกว่าเธอ เพราะฉันยังนอนที่เดิม


สรุปแล้วดวงแก้วกลัวดวงใจคิดว่าไม่หนาวแต่กลับเป็นคนที่ลุกจากที่นอนเป็นคนแรก

ใครวิ่งไกลกว่า........(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)

.........แรด เลิศ เชิด เขาหาว่าฉันกะแดะ....................(ซ้ำ)

.........เขาหาว่าฉันกะแดะเพราะฉันนะ แรด เลิศ เชิด...

.........เสียงเพลงเชียร์กีฬาของสีเขียวดังแว่วมาแต่ไกล......


ครู องอาจ : สวัสดีครับพี่ ป. 2 เอ........เมื่อเช้าผลการวิ่งแข่งขัน 100 เมตร หญิง เป็นยังไงบ้างครับ

เอิร์น : อุ๊ย...หนูเกือบได้ที่ 1 ค่ะ.....(แนะ..ไม่ยักกะจะบอกว่าได้ที่ 2 ครับ)..

ไข่มุก : ตอนแรกหนูวิ่งนำพี่เอิร์น....เกือบถึงเส้นชัยแล้วค่ะ..แต่พอจะเข้าเส้นชัยพี่เอิร์นแซงหนูได้..สีแดงก็เลยได้ที่สามค่ะ..(ไข่มุกเป็นนักกีฬาสีแดง)..

ครูองอาจ : แล้วสีไหนวิ่งเข้าเส้นชัยก่อนเพื่อนละ่ครับ

เบ้น : สีเขียวค่ะ...พี่บีมป.4 เป็นคนวิ่ง...วิ่งเร้ว เร็ว ค่ะ


ครูองอาจ : เหรอครับ...ได้ที่ไหนก็เก่งหมดนั่นและครับเด็ก ๆ... แพ้-ชนะ ไม่ใช้เรื่องสำคัญ น้ำใจนักกีฬาสำคัญกว่า..ใช่ไหมครับเด็ก ๆ ..(ครูองอาจทบทวนแนวทางการเล่นกีฬากับลูกศิษย์)..


......ครับ/ค่ะ..อย่างว่าง่ายเลยละ่ครับท่านผู้อ่าน...ก็คุยกันประจำนี่ครับ...........


ครูองอาจ : ..เออ....พูดถึงเรื่องวิ่งแข่งขันก็ทำให้นึกถึงสมัยเป็นเด็ก ๆ ครับคุณครูมีเพื่อนอยู่ 2 คน ชอบวิ่งเล่นแข่งกัน.......แบบประหลาด ๆ พิศดารไม่เหมือนใคร

...........หือ...เสียงฉงนแว่วดังมาจากบางคน..............


เอิร์น : ประหลาดยังไงเหรอค่ะ

ครูองอาจ : ฟังให้ดีนะครับ

แมน เป็นคนตัวสูง ขายาว ก้าวยาว แต่ก้าวช้า

มอส เป็นคนตัวเตี้ย ขาสั้น ก้าวสั้น แต่ ก้าวเร็ว

.............................เด้ก ๆ ตั้งใจฟัง ดีมาก.....................................

ครูองอาจ : แมน กับ มอส นัดวิ่งแข่งกันด้วยวิธีแปลก ดังนี้

มีเสาทังหมด 100 ต้น เรียงเป็นเส้นตรง เสาแต่ละต้นห่างกัน 1 เมตร

แมนเริ่มวิ่งจากเสาแรก มอสเริ่มวิ่งจากเสาที่ 100

ทั้งสองคนมาวิ่งมาพบกันพอดีที่เสาต้นที่ 50

เอ...ใครวิ่งได้ระยะทางไกลกว่ากันนาา


เอิร์น : หนูว่าเท่ากันค่ะครู

ชาติ : มอสน่าจะวิ่งได้ไกลกว่าครับครู

โชค : เอ..แต่เขาว่าแมนนะ


แล้วคุณผู้อ่านมีความคิดเห็นเป็นอย่างไรครับ