ไม่มีหญิงสาวในบทกวี - ซะการีย์ยา อมตยา

กวีรางวัลซีไรต์ ปี 2553 สะท้อนแนวคิดเพื่อการดำรงอยู่

ดำเนินชีวิตอย่างสันติสุข ไม่มีพรมแดน

ฉันกำลังเดินทางในบทกวี
บทกวีกำลังเดินทางในฉัน
เราต่างมุ่งหน้าสู่ปลายทางเดียวกัน

I AM TRAVELING IN POETRY,
POETRY IS TRAVELING IN ME,
WE ARE HEADING FOR THE SAME DESTINATION.

ซะการีย์ยา อมตยา
ซีไรต์ ปี2553

"ไม่มีหญิงสาวในบทกวี" ของ ซะการีย์ยา อมตยา เป็นกวีนิพนธ์นำเสนอภาพและแนวคิดเพื่อการดำรงและดำเนินชีวิตอย่างสันติสุข ที่ผสมผสานวรรณศิลป์ ปรัชญา และศิลปะเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืน ประกอบด้วยเนื้อหาหลากหลายมิติ ตั้งแต่ปัจเจกบุคคล จนถึงระดับสังคม ไม่ผูกกับยุคสมัย ไม่มีพรมแดน ข้ามมิติเวลา และมิติพื้นที่ มีความลุ่มลึก กระตุ้นให้เกิดจินตนาการ ขบคิดและคิดต่อ

เพื่อน! หากวันหนึ่งฉันตาย

แก แกจะมาเยี่ยมเยียนฉันไหม

แกจะยังจดจำบทกวีของฉันได้หรือเปล่า

แต่ไม่สำคัญหรอกกว่าแกจะลืมหรือจำ

เพียงแกสำเหนียกว่าฉันได้ตายไปแล้ว

เท่านี้ดวงตาฉันเอ่อล้นด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้งแล้ว

    เส้นทางพร่ามัว

บนทางช้างเผือก
หลุมดำปริศนา
   ฝ่าข้ามจักรวาลความฝัน
ข้าปรารถนาฉีกความทรงจำ
จากสมุดบันทึกแห่งกาลเวลา

กล้าไม้ประหลาดสิบสองต้น

ต้องใช้แสงแดดจากดวงอาทิตย์สิบสองดวง

ต้องอาบแสงจันทร์สิบสองดวงในทุกราตรี

แต่ละต้นต้องมีดวงประจำต้นเป็นดาวเหนือสิบสองดวง

โอ รุ่งอรุโณทัย
ของจงประทานปีกแก่ข้า
ให้เป็นเช่นสกุณา
ร่อนเหนือเวหา
ข้ามิปรารถนาเป็นดิน
ที่ได้กลายเป็นดาว
ทาสซึ่งได้กลายเป็นเจ้า

กรงที่กลายเป็นนก

ละเรือนกายอันผุเปื่อย

โลกอันอนิจจัง

โบยบินเหนืออมตกาล

สู่นิรันดร์

กองคาราวานแห่งความเศร้ารอนแรม
พกพาแต่ความเหงาและความเดียวดาย
ดุจความเปล่าเปลี่ยวของกวีผู้สูญเสียคนรัก
บทเพลงแห่งความสุขครั้งหนึ่งเคยบรรเลง
ในดวงใจอันงดงามของเธอผู้เป็นที่รัก
บัดนี้ เหลือเพียงซากเศษของความรักทรหด
ถมทับในจิตวิญญาณอันพิสุทธิ์ของเธอ

ท่ามกลางศิลปะ ฉันคือกองขยะ

ท่ามกลางความศิวิไลซ์ ฉันคืออนารยธรรม

ท่ามกลางการสรรเสริญ ฉันคือการดูแคลน

ท่ามกลางประวัติศาสตร์ ฉันคือผู้ถูกหลงลืม

บทกวีของฉันคงใอใม่ใด้เวลาฉันเจ็บคอ

แต่..แต่ก็คงใม่เป็นใรหรอก

ในเมื่อหัวใจของฉัน ก็ยังคงเป็นหัวใจ

หรือว่าใม่ใช่

ย่ำเท้าไปบนรอยอดีต
รำลึกถึงโศลกรักแสนเศร้า
โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นได้เสมอ
การโคจรของลูกแอปเปิ้ล
แรงเหวี่ยงแห่งจักรวาลรัก
ลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู
และการแตกออกของความคิด!

โอ้ แม่จ๋า

หนูเคยอ่านคัมภีร์อัลกุรอาน

พระองค์ตรัสว่า พระเจ้าจะทรงเคียงข้างผู้อดทน

แล้วเราจำต้องยอมให้ผู้รุกรานบดขยี้แผ่นดิน

อันเป็นที่รักของเรากระนั้นหรือ

เราต้องอดทนให้ผู้รุกรานยึดครองมาตุภูมิของเราด้วยหรือ

"กวีนิพน์เล่มนี้เป็นบทร้อยกรองอิสระ (free verse) มีความสอดคล้องระหว่างรูปแบบกับเนื้อหาที่มีความหลากหลาย แม้ไม่มีจังหวะของฉันทลักษณ์ แต่ผู้เขียนสามารถวางจังหวะคำกวีได้อย่างทรงพลัง และสามารถใช้ภาษาที่ทำให้เกิดจินตภาพ มีการสร้างภาพพจน์ที่ลุ่มลึก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การใช้การอ้างถึง (allusion) และปฏิทรรศน์ (paradox)
กวีนิพนธ์เรื่อง“ไม่มีหญิงสาวในบทกวี ของ ซะการีย์ยา อมตยา จึงสมควรได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี 2553"

    ซาการีย์ยา อมตยา กวีซีไรต์หนุ่มคนล่าสุด เติบโตที่หมู่บ้านเล็กๆ ริมตีนเขาบูโด สนใจศึกษางานเขียนของกวีต่างประเทศ เคยมีผลงานแปลใน “จุดประกายวรรณกรรม-หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ” และ “ปาจารยสาร” มีผลงานบทกวีตีพิมพ์ตามหน้านิตยสารป็นครั้งคราว ออกเดินทางอ่านบทกวีร่วมกับผองเพื่อนและนอกเหนืออื่นใดยังฝันที่จะถ่ายทอด เรื่องราวแผ่นดินเกิดผ่านตัวอักษรเหมือนนิทานที่เขาเคยฟังในวัยเยาว์ นอกจากเขียนและแปลบทกวีแล้ว ซะการีย์ยายังเป็นเวบมาสเตอร์และผู้ก่อตั้งเวบไซต์ <http://www.thaipoetsociety.com> เพื่อเป็นสาธารณรัฐกวีนิพนธ์หรือชุมชนทางเลือกสำหรับผู้นิยมชมชอบงานเขียนกวี และยังจัดกิจกรรมส่งเสริมกวีนิพนธ์อีกด้วย

สองปีกของความฝัน - วินทร์ เลียววาริณ

แด่.. สองปีกของทุกคนที่ยังมีความฝัน

หากความฝันเป็นนกตัวหนึ่ง เครื่องมือในการนำความฝันข้ามกำแพงก็คือ 'ความฝัน'

  มนุษย์ผู้มีความฝัน สองฝันก็คือต้นทุนของความฝัน
คือความอุตสาหะ คือความพยายาม คือหยาดเหงือ
สองปีกใหญ่หรือเล็กขึ้นกับขนาดของความฝัน ฝันยิ่งใหญ่ ขนาดของปีกยิ่งแผ่กว้าง
ยิ่งต้องลมแรงมาก กำแพงยิ่งสูง ยิ่งต้องออกแรงมากขึ้น

วินทร์ เลียววาริณ
มกราคม 2553 / กุมภาพันธ์ 2554

เป็นหนังสือที่แสนดีอีก 1 เล่ม ของนักเขียนในดวงใจคุณอาวินทร์
ถ้าเป็นหนังสือชุดเสริมกำลังใจ ผมจะหาซื้อมารวบรวมไว้ให้ครบทุกชุดและแบ่งปันแนะนำให้คนที่สนใจ มาหยิบยืมไปอ่านและให้ยืมๆๆ ต่อๆ กันไปเรื่อย ถ้าหากใครต้องการผมก็จะให้ เพราะหนังสือทุกเล่มมันมีคุณค่าในตัวของมันอยู่แล้ว
   หนังสือ 1 เล่ม ถึงจะมีเพียงประโยคเดียวดลใจเราได้ หนังสือเล่มนั้นก็จะเป็นสุดยอดหนังสือดีๆ อีก 1 เล่ม ในดวงใจของผมเช่นกัน.

รวมทุกประโยคที่มีความหมายที่ผมประทับใจจากหนังสือเล่มนี้ครับ..

ไม่มีดอกไม้งดงามใดซึ่งเกิดมาโดยไม่ต้องผ่าน

แดดร้อน ดินสกปรก เหงื่อไคล แมลงรบกวน

มากคนมากความ : มนุษย์เราเกิดมาพร้อมสมองที่ทำงานได้หลายชนิด ลักษณะของสังคมบีบให้เราต้องเลือกเอาว่าจะใช้สมองไปในทางใด ถ้าเลือกเป็นหมอก็ห้ามเป็นวิศวกร ถ้าเลือกเป็นศิลปินก็ห้ามเป็นทนายความ ฯลฯ การทำงานอย่างเดียวไปตลอดชีวิต ดูหนังประเภทเดียว กินอาหารแบบเดียว ฯลฯ อาจทำให้แผ่นเสียงชีวิตตกร่องได้ง่าย เพราะเราทุกคนถูกสร้างมาให้ทำอะไรก็ได้ ดังนั้นใช้ชีวิตให้หลากหลาย ไม่ต้องเกรงใจมัน
มองกว้างมองไกล : ไม่ว่าจะทำงานเล็กหรืองานใหญ่ ก็ต้องมองภาพกว้าง การมองภาพกว้างต้องใช้ทั้งสมองและหัวใจ ใช้สมองคือมีวิสัยทัศน์ ซึ่งมาจากการเปิดหูเปิดตาตลอดเวลา กล้ามองมุมต่าง ไม่ตกอยู่ในกรอบความคิดใดจนดิ้นไม่หลุด , ใช้หัวใจคือการเอาใจเขามาใส่ใจเรา และไม่เห็นแก่ได้ฝ่ายเดียว เมื่อรู้จักมองกว้างมองไกล ก็เท่ากับเป็นการทำหมันปัญหาตั้งแต่มันยังไม่เกิด
เล่นให้จบเกม : ทุกอาชีพมีภาระของความรับผิดชอบ อาจจะจัดว่าเป็นจรรยาบรรณอย่างหนึ่ง ทนายความว่าความจนคดีถึงที่สุด หมอรักษาคนไข้คนจนหายหรือตาย ผู้รับเหมาก่อสร้างสร้างบ้านลูกค้าจนเสร็จ ไม่ทิ้งงานกลางคัน คำว่า 'ความรับผิดชอบ' นี่แหละที่แยกแยะมืออาชีพออกจากมืออ่อนหัด จำแนกคนที่มีวุฒิภาวะออกจากคนที่ไม่รู้จักโต

ใจสู้ชนะไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เครื่องมือ : เทคโนโลยีเป็นสิ่งที่ทันสมัย แต่หากใช้ผิดสถานการณ์ก็ไร้ประโยชน์ บางครั้งอาจทำให้เสียลูกค้าไปโดยไม่รู้ตัว หลายองค์กรเห็นว่าเมื่อมีเทคโนโลยีใหม่ๆ ออกมาแล้วก็ต้องใช้เพื่อความทันสมัย แต่เทคโนโลยีก็ไม่ใช่เครื่องมือที่เหมาะกับทุกสถานการณ์ บางครั้งในองค์กรที่ต้องเน้นบริการ การใช้คนอาจดีกว่าการใช้เครื่องจักร ใช้คนให้ถูกงาน ใช้เครื่องมือให้ถูกงาน อย่ายึดติดที่เครื่องมือ
ออมสินเวลา :  เพียงรู้จักประหยัดเวลา เก็บเกี่ยวมันเพิ่มจากช่วงยามที่ผ่านไปอย่างไร้ค่า ก็อาจเพิ่มจำนวนชั่วโมงแก่ชีวิตได้อีก เพียงวันละสิบนาทีก็ได้เวลา 'สร้างความแตกต่าง' ในชีวิตเพิ่มมาอีกถึงสองพันกว่าชั่วโมง และมากกว่านี้อีกหลายเท่าหากรู้จักเก็บเวลาที่ไม่จำเป็นต้องใช้ใส่กระปุก ออมสินแห่งชีวิต เลิกเสียเวลาไปกับเรื่องขยะ เช่นนินทา บ่น ด่า โทรศัพท์คุยเล่น ท่องเน็ตขยะ แค่ลดละเลิกเวลาพวกนี้ลงบ้างก็ได้เวลามาเยอะแยะ
ความบังเอิญที่น่ารื่นรมย์ :  โลกนี้เต็มไปด้วยของดีที่มากับความบังเอิญ แต่มันจะไม่มีวันกลายเป็นลูกฟลุกที่น่ารื่นรมย์หากไม่มีใครมองเห็น หรือไม่พร้อมเปิดรับหนทางใหม่ที่นำไปสู่นวัตกรรม 'ความบังเอิญที่น่ารื่นรมย์' ในสายตาของคนที่มองไม่เห็นอาจเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น

    หลายความฝันยิ่งใหญ่ของมนุษย์เราเป็นสิ่งที่ดูไม่น่าเป็นไปได้ สิ่งที่สร้างความแตกต่างระหว่างฝันที่กลายเป็นจริงกับฝันที่ยังคงเป็นฝัน ก็คือเครื่องมือในการนำพาความฝันนั้นไป หากความฝันเป็นนกตัวหนึ่ง เครื่องมือในการนำความฝันข้ามอุปสรรคก็คือสองปีก มันคือหยาดเหงื่อคือความพยายาม สองปีกใหญ่หรือเล็กขึ้นกับขนาดของความฝัน ฝันยิ่งใหญ่ ขนาดของปีกก็ยิ่งแผ่กว้าง ยิ่งต้องลงแรงมาก กำแพงอุปสรรคยิ่งสูง ยิ่งต้องออกแรงมากขึ้น
    เราต้องออกแบบปีกของความฝันของเราเอง ต้องรู้จักจุดอ่อนของตนเองและมีทัศนคติในการมองที่กว้างกว่าคนอื่น เมื่อมองปัญหาด้วยมุมมองแค่ 'กว้าง x ยาว' ก็จะได้คำตอบแบบ 'กว้าง x ยาว' แต่หากเพิ่ม 'มิติ' ของการมองเป็น 'กว้าง x ยาว x ลึก' ก็จะได้ทางเลือกของการแก้ปัญหาเพิ่มขึ้นมาอีกทางหนึ่งทันที และหากเพิ่มมิติการมองอีก ก็ยิ่งเพิ่มทางเลือกขึ้นมาอีกดังนี้เรื่อยๆ นี่เองที่ทำให้การคิดนอกกรอบเป็นเครื่องมือที่จำเป็น
แต่ขนาดปีกและ มุมมองยังไม่พอ จำต้องมีแรงใจที่จะกระพือปีกข้ามอุปสรรคไปได้ด้วยบางคนมีสองปีกแข็งแรง แต่ก็ไปไม่ถึงฝั่งฝันเพราะถอดใจเสียก่อน อาจหยุดพักเมื่อเหนื่อย แต่ไม่หยุดกระพือจนกว่าจะถึงจุดหมาย

แวะเว็บไซต์ วินทร์ เลียววาริณ ได้ที่
winbookclub.com

ลิ้นชักแห่งความทรงจำ - อิทธิวัฐก์ สุริยมาตย์

drawers of memory

                                                             การ์ตูน
     ที่จะทำให้คุณ

       เข้าใจ

รักตนเอง

                และผู้อื่นมากขึ้น 

อิทธิวัฐก์ สุริยมาตย์

 กุมภาพันธุ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

    ผมยืมหนังสือเล่มนี้จากห้องสมุดของโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา มาไว้ให้นักเรียนชั้น ป.5 ไว้อ่านยืมกลับบ้าน เป็นหนังสือที่เด็กๆ ต่อคิวกันเล่มแรกๆ ของทุกๆ วัน

เห็นเด็กๆ อ่านแล้วดูสนุก วันนี้ผมก็เลยหยิบมานั่งอ่านในห้องน้ำใช้เวลาเพียงชั่ววูบ ก็สนุกจริงๆ ตามที่เด็กๆ บอกกล่าวและแนะนำกันอ่าน วันนี้เป็นวันที่มีความสุขอีกวัน ที่ได้อ่านหนังสือดีๆ เล่มนี้.

หนังสือที่มี 'สารบัญ' แปลกที่สุด

    ผมจะสรุปจากภาพเล่าเรื่องของการ์ตูน มาเป็นความรู้สึกหรือความเข้าใจ จากแต่ละตอนๆ นะครับ

ความทุกข์ที่มี : มีผู้ชายคนหนึ่งแกมีความเศร้าอย่างยิ่งเข้ามาหาเจ้าของร้านกุญแจอุดมสุข เขาก็เลยไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ในหัวของชายที่มีความเศร้าหมองตลอดเวลานั้นออกมา เจอกระดาษแห่งความเศร้ามากมาย ชายคนนั้นไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี(นึกเสียดายมันมาก) แต่สุดท้ายเขาก็นำกองกระดาษเหล่านั้นนำไปชั่งกิโลขาย ได้เงินมา แต่สุดท้าย! รถขนกระดาษก็ขับไป แล้วมีเศษกระดาษความเศร้าปลิวลงมาเขาหยิบมันมาอ่าน แล้วเขาก็ร้องไห้โฮ่ๆ เพราะเรื่องของเขามันเศ้ามากจริงๆ  

เด็กโง่..รักนะ : มี ด.ช.น้ำนิ่ง เป็นเด็กธรรมดา ไม่โดดเด่น ชอบคิดว่าตนเอวไม่ค่อนฉลาด อ่อนน้อมถ่อมตน เขามาปรึกษาคุณอุดมสุข ก็เลยเปิดลิ้นชักออกแล้วก็ยัดหนังสือกองโตๆ เข้าในลิ้นชักนั้น แต่น้ำนิ่งก็คิดว่าตัวเองยังฉลาดเช่นเดิม คุณอุดมสุขก็เลยให้อ่านๆๆ ไปเรื่อยๆ  จากวันนั้เองน้ำนิ่งอ่านๆๆๆ แบบไม่หยุด ก็ยังคิดว่าตัวเองยังฉลาดเอาเสียเลย วันนั้นเขาสอบพอดี ก็เลยเจอคำถามว่าให้ทำรายงานเรื่อง 'พนมเทียน' ทุกคนตอบไม่ได้ แต่น้ำนิ่งตอบได้ อย่างละเอียดยิบเลย จากวันนั้นเป็นต้นมาน้ำนิ่งเป็นที่รู้จักของทุกคนในโรงเรียน ได้เป็นตัวแทน แข่งตอบปัญหา แข่งคณิตคิดเร็ว ตอบปัญหาภาษาไทยถูกใจ วิทยาศาสตร์ฉลาดจัง(แต่น้ำนิ่งก็ไม่เคยคิดว่าตนเองฉลาดกว่าคนอื่นเลย) จนน้ำนิ่งได้รับทุนไปเรียนต่างประเทศ จนเขากลับมาขอบคุณคุณอุดมสุข และน้ำนิ่งก็ยังบอกคุณอุดมสุขเหมือนเดิมว่าผมยังเด็กคนเดิมโง่ๆ ของน้าเช่นเดิมครับ

ความภูมิใจอันน้อยนิด : มีเด็กน้อยคนหนึ่งเกิดความไม่ค่อยภูมิใจในตัวเอง เขาก็เลยมาหาคุณอดุมสุขเพื่อเปิดความภูมิใจที่มีอยู่เอาออกมาดู เจอกระดาษแผ่นเล็กๆ พอคุณอุดมสุขดูก็เห็นความภูมิใจนั้น เขาเคยช่วยคนแก่ข้ามถนมบ่อยๆ มาก ถึงจะภูมิใจน้อยนิดแต่เข้าก็ทำบ่อยๆ ซึ่งมันดีจัง

ความร่ำรวยที่ต้องจ่าย : คุณรุ่งโรจน์เป็นคนขยันทำงานและยังรวยมาก ทุกวินาทีคือเงินๆๆ เขาไม่ชอบความจน ที่ในบ้านเขาจึงมีแต่ ทีวีจอยักษ์ ฟิตเนตส่วนตัว รกยุโรป และบ้านหลังใหญ่ๆ(แต่รุ่งโรจน์แทบไม่ได้ใช้ของเหล่านี้) มีอยู่วันหนึ่งรุงโรจน์เป็นลม มีคนมามุงดูมากมายแต่ไม่มีใครอยากช่วยเลย ก็เลยมีคนหนึ่งไปสังเกตุเห็นล้นชักที่หัวของรุ่งโรจน์เปิดออกเห็นเงิน ทุกคนก็เลยต่างแย่งเอาเงินไปจากเขาจนหมดเกลี้ยง แล้วคุณอุดมสุขก็มาเจอเข้าพอดี ก็เลยหาว่านายคนนี้ยังพอมีความทรงจำอะไรบ้างยังเหลืออีก ก็เลยไปเจอว่า เขาอยากมีเวลาส่วนตัวไปพักผ่อนในที่ที่สงบ ริมแม่น้ำ (แต่เขาก็สูญเสีย โอกาสนั้นไปเสียแล้ว น่าเศร้าเสียจริง!)

ขยะที่หมักหมม : คุณหมกมุ่น ผู้มีสีหน้างงงวยอยู่ตลอดเวลา เวลาเขาพูดกับใคร มักมีกลิ่นตุๆ ออกมา เป็นที่รังเกียจของคนรอบข้าง เขารู้สึกอึดอัดมากกับหัวโตของเขา ช่างอุดมสุขก็เลยเปิดลิ้นชักความทรงจำออกมาดู เขาเจอ หนังสือโป๊ ชีดีลามก ยาเสพติด ฯลฯ สุดท้านเขาก็เลยล้างลิ้นชักให้สะอาด คุณอุดมสุขก็เลยฝากคุณหมกมุ่นว่า "ต่อไป จะเติมอะไรลงไป พิถีพิถันหน่อยก็แล้วกันนะ"

มะออม อดออมไว้ : มีเด็กชื่อมะออมเขาอยากได้หุ่นยนต์ BK.1 มากๆ เขาขอให้แม่ชื่อให้แต่ก็ไม่สำเร็จ เขาเลยมาปรึกษาคุณอุดมสุข ขณะนั่นเอง เขามองไปเห็นคนเก็บขยะ มะออมก็เลยหาวิธีเก็บเงินด้วยการเก็บขยะ พอเงินครบ 500 บาท เขากะว่าจะไปชื่อของที่ต้องการพอมาถึงร้านก็พบว่าหุ่นยนต์ BK.1 ขายหมดแล้ว แต่เริ่มจากวันนั้นมะออมไม่คิดเรื่องหุ่นยนต์อีกเลย แต่เขาขยันและเก็บออมเงินต่อไป จนในที่สุดก็มีชื่อร้านขายหุ่นยนต์ร้านใหญ่ๆ ตั้งอยู่หน้าโรงเรียนชื่อว่า 'มะออม'
ความกลัวที่ซ่อนแร้น : มีเด็กคนหนึ่งชื่อว่าลูดอ๊อดจะทำอะไรก็มีความ หวาดกลัวไปหมด แม่ก็เลยกลุ้มใจเอาไปปรึกษาคุณอุดมสุขให้เปิดลิ้นชักความทรงจำของลูกอ๊อดดูกัน พอเข้าไปดูก็พบความจริงว่าพี่เลี้ยงที่แม่จ้างให้มาดูแลลูกอ๊อด ชอบเล่าเรื่องผี เรื่องสะยองขวัญ ให้ลูกอ๊อดกลัวๆๆ ตั้งแต่ยังเด็กๆ มาโดยตลอด

ความรักที่มากล้น : มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อว่านายมั่นใจ แต่เขามีลักษณะตรงข้ามกับชื่อของเขา และนายมั่นใจแอบรักคุณกิ๊บเก๋ สาวสวยที่ทำงานเดียวกัน เขาไม่กล้าพูดกับเธอแต่ละวันได้เพียงยืนห่างๆ แอบมองเธอ แอบมาส่งเธอ แอบจัดแจกันที่โต๊ะทำงานให้ทุกๆ เช้า แอบให้อาหารให้สัตว์เลี้ยงของเธอ แอบพาแม่ของเธอไปหาหมอยามป่วย แอบ.. ฯลฯ มีอยู่วันหนึ่งกิ๋บเก๋มาก่อนเวลาปกติ ๑๐ นาที ก็เลยเจอนายมั่นใจกำลังแอบจัดแจกันให้เช่นทุกๆ เช้า เขาเจอกัน ต่างคนก็ต่างขอกุญแจมาจากคุณอุดมสุขมาเปิดลิ้นชักความทรงจำในหัวของแต่ละฝ่าย พอเปิดออกมาก็เต็มๆ ไปด้วยหัวใจสีชมพูของทั้งคู่(ความรัก เบ่งบาน)
คุณยายไม่หายไป... : คุณยายแฉล้มเป็นคนใจดี ชอบทำบุญและชอบพาเด็กๆ ไปวัดด้วยกัน และคุณยายชอบสอนสิ่งดีๆ ให้เด็กๆ ทุกคนรอบๆ หมูบ้านของคุณยายแฉล้มเสมอ มีวันหนึ่งเด็กๆ เล่นกันอยู่ในบริเวณวัด คุณยายก็เลยเอาด้ายที่ขอจากหลวงพ่อมาผูกแขนให้เด็กๆ ทุกคนในวันนั้น ทุกคนต่างจดจำคุณยายได้ตลอดกาล
ความทรงจำในวัยเด็ก : มีอยู่วันหนึ่งช่างอุดมสุขไม่มีลูกค้าเข้ามาในร้าน แกก็เลยนั่งหวนคิดย้อนหาอดีตที่เคยมนุกๆ กับเพื่อนในช่วงนั้น เช่น ไปดูท้องทุ่งนาอันอากาศสดชื่น เล่นโดดน้ำริมสระ(เพื่อน..อู๊ดดำน้ำเก่งกว่าใคร) ไปหาจับปลามาย่างกินกันกับเพื่อนๆ ตกเย็นอาน้ำ ประแป้งแต่งตัว เราจะไปเที่ยวงานวัด ในงานวัดก็จะมี ชิงช้าสวรรค์ ไอติม ขนมสายไหม อ้อยควั่น ข้าวโพดต้ม และที่นั่งดูหนังระดับ VIP (บนกิ่งต้นไม้ ในบริเวณวัด) ความทรงจำในวัยเด็กยังคงอยู่ในลิ้นชักของผมตลอดมา เปิดเมื่อไหร่ มีความสุข มีกำลังใจเมื่อนั้น

ขอบคุณ

พระพุทธเจ้า

พ่อแม่ผู้ให้ชีวิต

ครูบาอาจารย์

เพื่อนๆ กับความทรงจำที่ดี

จิบใจ จอกจ้อย - ไพวรินทร์ ขาวงาม : พาสนา แพรวพรรณ

การเดินทาง ทางเลือก อิ่มเล็ก

Will you love me for the rest of my life?
No,I
will love you for the rest of mind.

 เธอจะรักฉันไปตลอดชั่วชีวิตของฉันไหม?
ไม่หรอก,
ฉันจะรักเธอตราบชั่วชีวิตของฉัน

จากภาพยนต์เรื่อง

PHENOMENON (๒๕๓๙)

    หนังสือรวมเล่มบทกวีเล่มนี้ เป็นเล่มที่อ่านง่ายมากแต่ความหมายของกวีแต่ละบทลุ่มลึกยิ่งกว่าการอ่านเพียงง่ายๆ ผมมีหนังสือเล่มนี้อยู่ 8 เล่ม ให้เด็กๆ ยืมกลับบ้านไปอ่าน เด็ก ป.5 หลายคนบอกว่าผู้ปกครองยืมๆ ไปอ่านต่อหรือบางคนเอาไปถ่าเอกสารเก็บไว้อ่านเพิ่มเติม ฟังดูแล้วดีใจกับเด็กๆ และผู้ปกครองที่สนใจอ่านมัน

บทกวีกำลังภายใน

เชื้อชวนดวลจอก..

ต้นกฤษณา....

ต้องพึ่งพสบาดแผลของตัวเอง

จึงโปรยกลิ่นหอมละมุน

 ใครบางคนก็เป็นเช่นนั้น

ใจฉันถึงเธอ

ใจเธอถึงฉัน

ใจเราถึงกัน

นั่นแหละถึงรัก

ฉันเรียนรู้เรื่องราวความรักได้มาก
จากความนิ่งและความสงบ

จงให้ความรักแก่โลก

แล้วโลมจะมอบคนรักแก่เรา

ใครบางคนค้นค่าคว้าดอกรัก

ใครบางคนแตกหักรักสลาย

ใครบางคนคงชีพกะพริบพราย

ใครบางคนตกตายใต้แสงดาว

คนบางคนชอบวิ่งตามความฝัน

คนบางคนมุ่งมั่นวิ่งตามความรัก

และคนบางคนมักสะดุดความจริงหกล้ม

คิดถึงเพื่อนเก่าที่อยู่ไกล

ยังสุขใจกว่าคนใกล้ที่แอบเป็นศัตรู

คำ "ที่รัก" "เพื่อนรัก" มักพร่ำเพรื่อ

ยิ่งเหลือเฟือเพลือฟังยากหยั่งถึง

ลึกกว่าคำซ้ำซากหลายคำนึง

ล้วนก้นบึ้งดีร้ายหลายคำนวณ

ทำไมความรักห่วงใยและความหวาดระแวง

จึงคบหากันเป็นเพื่อน

และบ่อยครั้งก็มักทะเลาะกันเอง

สงครามเริ่มง่ายแต่จบยาก

คนเราทะเลาะกันง่ายดาย

แต่กว่าคืนดีกันนั้น

บ่อยครั้งต้องสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป

เราดูแลต้นไม้ แล้วต้นไม้จะดูแลเรา

เราดูแลความรัก แล้วคนรักจะดูแลเรา

"เธอจับผีเสื้อมาทำไม?"

"เราหลงใหลในความงามของผีเสื้อ"

หรือความงามก็เป็นเคราะห์กรรม

ชีวิตที่สวยงาม เหตุใดมักถูกไล่ล่าทำร้าย?

บางทีการหลงลืมเวลา

ก็เป็นการใช้เวลาที่น่าจดจำ

ความรักในม่านหมอก

นุ่นนวลและงดงาม

แต่ก็คลุมเคลือและอึดอัดในความรู้สึก

บางวันหนักแน่นดั่งแผนผา

ฝืนแดดลมกล้าฝ่าฝนตก

บางวันบางเบาราวขนนก

เพลงอกเบาหวิวละลิ่วลม