ท้อเป็นถ่าน ผ่านเป็นเพชร - นายแพทย์ติยะ

ถ้าวันนั้นผมไม่สู้ 

วันนี้ผมคง..เหมือนหมาข้างถนน

                
                     คิด +
                       คือ การมองความสุขให้กับตัวเอง


                    คิด -
                       คือ การมองสิ่งเลวร้ายให้กับตัวเอง

นพ. ติยะ

มีนาคม 2554

การเปลี่ยนห้วงความคิดจากคนที่ท้อถ่อย ให้หันหน้าเข้ามาสู้กับอุปสรรค
เป็นสุดยอดหนังสือที่มีพลังมากๆ เลยครับสำหรับผม ผมเคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อนหน้านี้นานมากแล้ว และผมยังตามหาหนังสือเล่นนี้มาจนถึงวันนี้
พอผมได้รับหนังสือเล่นนี้ มาครอบครองเก็บไว้ อับดับแรกผมอ่านจบแล้วก็เขียนสรุปเค้าโครงทั้งเล่มเก็บเอาไว้เพื่อไปนำไปทำเป็น power point  ดังนี้..

PART A : STORY

"Winners never quit.   Quitters never wins"

ผู้ชนะไม่เคยเลิก            ผู้เลิกไม่เคยชนะ

-1-

บางครั้ง การอยู่ใต้แสงไฟที่ส่องสว่างตลอดเวลา
อาจจะทำให้เราไม่มีโอกาสได้เห็นดาวที่ทอแสงสวยงาม

บางครั้ง การที่เรานั่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่
อาจจะทำให้เราไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับไอแดดที่แสนอบอุ่น

บางครั้ง การที่เราเอาแต่นั่งอยู่หน้าเตาผิงตลอดเวลา
อาจจะทำให้เราไม่มีโอกาสพบเห็นความสวยงามของหิมะ

-2-

    ไม่มีอะไรในโลกนี้สมบูรณ์ไปหมดทุกอย่าง น้ำในแก้วเรายังเททิ้งได้ แต่ชีวิตเราลบเลือนอดีตไม่ได้ อยู่ที่เราจะเลือกว่า "ลืม" หรือ "จำ" สิ่งร้ายๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
    อุปสรรค เป็นสิ่งวัดคุณค่าของตัวคน ถ้าคุณผ่านมันไปได้ในครั้งนี้ มันจะพิสูจน์ได้ว่าอย่างน้อยก้าวนี้คุณก็จะชนะใจตนเอง
    เวลาคุณทำอะไรสักอย่าง ให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังทำ แล้วบอกตัวเองว่า "ดีแล้วที่กูยังไม่ตาย" ไม่อย่างนั้นไม่ได้มาทำอะไรอย่างนี้แน่ๆ
    คนที่จะทำตัวเองพ้นทางทุกข์นั้นได้ก็คือ ใจของเราตัวเราเท่านั้น... กำลังใจจากตัวเราเท่านั้น  ที่จะช่วยให้พ้นห้วงแห่งทุกข์นี้ได้
    ในที่สุด คุณก็จะผ่านมันไปได้
    ในที่สุด คุณก็จะพบทางที่จะอยู่กับมัน

"The future belongs to those 

who believe in the beauty of their dreams."

อนาคตเป็นของคนที่เชื่อในความฝันของตัวเองเท่านั้น

:: Eleanor Roosevelt

-3-

เนลสัน เมนเดลา - รัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่

"Obstacles are those frightful things you see
when you take your eyes off your goals."

อุปสรรคคือสิ่งที่น่าตกใจก็ต่อเมื่อ
คุณไม่ได้มองไปที่จุดหมายปลายทาง

บุหลันเทวี - วรรณะบาปสู่ชะตากรรมโจร"Faith, family, and friends can change people"
ความซรัทธา, ครอบครัว, และเพื่อนสามารถเปลี่ยนคนได้

จงเชื่อว่า...ความสำเร็จนั้นมีอยู่จริง(โอปราห์ วินฟรย์)

ชีวิตเหมือนดั่งสะพาน(ปู่เย็น)
"ชีวิตเหมือนสะพาน มีเดินขึ้น มีลง สุดสะพานก็ตาย"

PART B : INSPIRATION

-4-

ปมเชือก ปมปัญหา

แก้ปมเชือก งานเล็กๆ แต่ให้คนหนักหนา
แก้ปมเชือก ฝึกให้เราเป็นคนใจเย็น ได้ฝึกสมาธิ ฝึกความอดทน
และให้ความสุขเล็กๆ  เมื่อคลายปมสำเร็จ ลองสังเกตให้ดีนะ ว่าเราจะ
ได้ประโยชน์ทั้งร่างกายและจิตใจ

"ลม" เราทุกคนรู้ว่ามันมีอยู๋จริงรอบๆ ตัว 

มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้

"ความสำเร็จ" ก็มีอยู่จริงสำหรับทุกๆ คน

มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้

มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์ฝัน

จงเอาความฝันเป็นแรงผลักดัน ก้าวต่อไป
และไปให้ถึงจุดหมาย ที่ต้องการ

เปลี่ยนทุกข์ให้เป็นแรงผลักดัน

คือคนที่เอาความทุกข์ ความผิดหวัง

ความเจ็บปวดมาเป็นแรงผลักดัน
เพื่อให้ตัวเองก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง

                ฝันให้ไกล ไปให้ถึง
                     ตราบเท่าที่ความฝัน ไม่เหลือบ่ากว่าแรงมนุษย์คนหนึ่งจะทำได้
                         ฝันนั้นย่อมกลายเป็นจริง ถ้าเรามีความพยายาม
                              และแน่วแน่ที่จะสานฝันต่อไป

...................................................................

ด้านหลัง

ของปกหนังสือ..

ผมกำลังถอดทุกตอนเตรียม 

power point เกือบเสร็จแล้ว.

ต้นส้มแสนรัก - โจเซ่ วาสคอนเซลอส

 หนังสือเล่มนี้เรียก..'น้ำตาของผมไม่น้อยกว่า 5 รอบ'

ซาบซึ่งในความคิดของเด็กคนหนึ่ง ที่มีจินตการอันงดงาม 

ยากจะหาเด็กคนไหนมาเปรียบเปรย

ต้นส้มของเซเซ่ ชื่อ มิงกินโย บางครั้งอารมณ์ดีๆ จะเรียก ซูรูรูก้า
ตัวละครสำคัญอีกตัวคือ โปรตุก้า ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของเซเซ่ แต่สุดท้ายมาเป็นคนที่เซเซ่รักที่สุด..

ฉากที่ดูโหดร้ายคือฉากที่เซเซ่ถูกทุบตี ไม่ว่าจากพี่หรือพ่อ ซึ่งโหดร้ายมาก ทั้งๆ ที่เซเซ่อยากจะช่วยแต่คนเหล่านั้น ไม่เข้าใจต้นส้มแสนรักและแล้วหัวใจเด็กน้อยต้องสลายเมื่อมิงกินโยและโปรตุก้า จากไปพร้อมกันแต่จินตนาการก็ทำให้มิงกินโยมาทำให้เซเซ่รอดพ้นวิกฤติได้..

    สุดยอดของวรรณกรรมระดับโลกอีกเล่มหนึ่งที่กลายมาเป็นตำนานให้คนรุ่นหลังได้อ่าน แล้วหนังสือวรรณกรรมเหล่านี้ก็จะเรียกหยาดน้ำตาจากนักอ่าน คนแล้วคนเล่า
นับเป็นความปีติสุขอย่างหนึ่งนักอ่าน ที่ได้พบเจอหนังสือดีๆ เช่นเล่มนี้ 
วรรณกรรมระดับโลกอีกมากมายที่ผมจะเล่าๆ ในบทความต่อๆ ไปเพื่อเก็บรวบรวมสิ่งที่เคยอ่านผ่านตามาเก็บไว้ใน Blogspot แห่งนี้ไว้ให้เป็นตำนานในครั้งหนึ่ง อาทิเช่น  The Reader, เจ้าชายน้อย (The Little Prince), เจค็อบ คนทำขนมปัง(Jacob the Baker), โจนาทาน ลิฟวิงสตัน:นางนวล(Jonathan Livingston Seagull) เป็นต้น

บางส่วน..บางตอน..

ที่ประใจ ติดตาตรึงใจเรื่อยๆ มาเสมอทุกครา...

-1-

" โปรตุก้า"
"หือ"
"ฉันอยากอยู่ใกล้นายตลอดกาลเลยรู้มั้ย"
"ทำไมรึ"
... "เพราะนายเป็นคนที่ใจดีที่สุดในโลกนะซิ เวลาอยู่กับนายฉันไม่เกเรจนถูกด่าอีกเลย
ฉันรู้สึกว่า "พระอาทิตย์ สาดแสงแห่งความสุขเข้ามาเต็มหัวใจของฉันเลยล่ะ"
"ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงนั้นคืออะไร ความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่การถูกตีจนสลบไสลหรอก ไม่ใช่การถูกแก้วบาดเท้าและถูกเย็บแผลที่ร้านหมอ ความเจ็บปวดคืออะไรอย่างหนึ่ง ที่ทำให้หัวใจของคุณแตกสลายและต้องตายจากไปโดยไม่อาจจะเล่าความลับของคุณให้ ใครฟังได้เลย"

-2-

 เซเซ่พาน้องไปรับของขวัญที่มีรถขนมาแจกเด็กละแวกนั้นแต่ไปไม่ทัน แต่เขาปล่อยโฮออกมาแล้ว
"อย่าร้องสิ หลุยส์ น้องเป็นพระราชาเชียวนะ พ่อบอกว่าที่ตั้งชื่อหลุยส์ให้ก็เพราะเป็นชื่อพระราชา และพระราชานั้น...ร้องไห้กลางถนนต่อหน้าคนอื่น อย่างนี้ไม่ได้หรอก รู้มั้ย"
ผมเหนี่ยวศีรษะเขามากอดไว้แนบอกลูบผมหยักศกของเขาเบาๆ
"เมื่อพี่โตเป็นผู้ใหญ่ พี่จะซื้อรถสวยๆเหมือนกับของคุณมานูแอล วาลาดาเรส ชาวโปรตุเกสคนนั้นไง น้องรู้จักหรือเปล่าคนที่เดินผ่านหน้าเราที่สถานีรถไฟในวันที่เราไปทักทายเจ้ามันการาติบานั่นไง...พี่จะซื้อคันใหญ่ๆเหมือนของเขา มีของขวัญเต็มรถยกให้น้องหมดเลย...แต่หยุดร้องไห้เสียทีสิพระราชาจะต้องไม่ขี้แยนะ รู้มั้ย"
ในหัวอกของผมมีเสียงหนึ่งร่ำร้องอย่างปวดร้าวว่า
"ฉันขอสาบานว่าจะซื้อมันให้ได้ถึงจะต้องฆ่าคนหรือต้องขโมยมาก็ตามที..."
ไม่ใช่นกน้อยตัวนั้นหรอกที่กำลังพร่ำพูดเช่นนั้นในตัวผมต้องเป็นหัวใจของผมแน่ๆ
ใช่แล้วล่ะ ผมจะต้องทำให้ได้ ทำไมพระบุตรน้อยจึงไม่รักผมนะ พระองค์รักวัว รักลาในรางหญ้า แต่ไม่รักผมเลย พระองค์คงแก้แค้นผมที่ผมยอมเป็นลูกทูนหัวของเจ้าผีร้าย เลยขัดขวางไม่ให้น้องชายผมได้ของขวัญ แต่มันไม่น่าจะเกิดขึ้นกับหลุยส์เลย เพราะเขาเป็นถึงเทพบุตร แม้แต่ปวงเทพในสรวงสวรรค์ก็ยังมีความประพฤติไม่เรียบร้อยเท่าเขาเลย แล้วน้ำตาผมก็ไหลอาบแก้มอย่างน่าสมเพชเป็นที่สุด..
"เซเซ่ พี่ร้องไห้หรือ..."
"เดี๋ยวก็หาย พี่ไม่ได้เป็นพระราชาเหมือนอย่างน้องนี่ พี่มันไม่มีค่า เป็นเด็กเลวๆ เลวมากๆ เลวที่สุด..."

-3-

 เซเซ่นั้นมีวิธีคิดที่น่าสนใจไม่เหมือนเด็กธรรมดาทั่วๆ ไป ครั้งหนึ่งเขาบอกชายแก่ที่เป็นเพื่อนรักว่า เขาเกลียดชังพ่อที่ทุบตีเขาเหลือเกิน เขาจะฆ่าพ่อ แต่แล้วเมื่อเพื่อนต่างวัยทำหน้าตกใจ เซเซ่ก็ขยายความว่า
"ผมฆ่าอยู่ในใจ เพียงแต่นายเลิกรักเขาแล้ว วันหนึ่งเขาก็จะตาย"
ยากจะหาคำพูดมาบรรยายความซาบซึ้งที่เคล้าด้วยเสียงหัวเราะและน้ำตาของเรื่องนี้ ได้ เด็กชายจอมฉลาด เปี่ยมจินตนาการ ทว่า ไม่มีใครเข้าใจ ในที่สุดก็ต้องหาต้นไม้เป็นเพื่อน ตั้งชื่อมันว่า “มิงกินโย” แต่เวลาที่รักมากจะเรียกมันว่าซูรูรูก้า ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แล้วเซเซ่ก็มีนกอีกตัวหนึ่งที่คอยพูดคุยกับเขา..อยู่ในตัวเองด้วย

-4-

เซเซ่ก็พบเพื่อนแท้ ต่างกันทั้งวัยและที่มา เขาเป็นชาวโปรตุเกสที่มาอยู่ในบราซิล ผู้คนไม่ค่อยรักใคร่เขาด้วยเพราะเป็นต่างชาติ แถมเป็นชายจากอดีตเจ้าอาณานิคมที่ข่มเหงบราซิลไว้มากโข ใครๆ เรียกเขาว่าโปรตุก้า ซึ่งแสดงความหยามเหยียดทางเชื้อชาติและผลั...กเขาออกจากสังคม
ทว่า เขามีรถแสนสวยที่เด็กทั้งเมืองหมายจะได้เกาะท้าย เซเซ่แอบทำบ้างแต่ถูกจับได้ จึงถูกหวดบั้นท้ายท่ามกลางสายตาชาวบ้านร้านรวง ทั้งเจ็บทั้งอาย เขาสาบานว่าโตขึ้นจะฆ่าโปรตุก้าให้ได้
ทว่า มิตรภาพก็เกิด...เกิดขึ้นระหว่างเด็กน้อยและชายแก่ต่างด้าวผู้เปลี่ยวเหงา เป็นมิตรภาพที่นับวันก็จะยิ่งเหมือนพ่อกับลูก เซเซ่กลายเป็นเด็กดี ว่าง่าย และกลับมามีความหวังในชีวิตอีกครั้ง ไม่มีใครในจักรวาลเชื่อว่าเขาจะกลายเป็นเด็กดีขึ้นมาได้ ..

-5-

 เซเซ่ทึกทักขอให้โปรตุก้าเป็นพ่อของเขา ชายแก่ได้แต่ตกใจ เขารู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ปลอบใจว่า ถึงจะพรากเซเซ่มาจากพ่อที่โหดร้ายไม่ได้ก็จริง แต่ก็จะทำตัวเป็นพ่อที่ดีที่สุดให้

โปรตุก้าทำได้ เขาพาเซเซ่ไปเที่ยวซื้อขนมให้และที่ทำให้เซเซ่รักเขามากม...ายก็คือการจ้องหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจยามรับฟัง เรื่องเล่าไม่รู้จบของเขา ทว่า โปรตุก้าผู้เปลี่ยวเหงาก็ทำได้ไม่นาน
วันหนึ่งมีข่าวว่ารถคันสวยของชาวโปรตุเกสถูกรถไฟชนจนแหลกยับ
เซเซ่วิ่งไม่คิดชีวิตไปให้ถึงที่เกิดเหตุ แต่เขาไม่เห็นอะไร ไม่เห็นรถของโปรตุก้า ทว่า ก็ร้องออกมา เขารู้ว่าโปรตุก้าตายแน่ ตายไปพร้อมๆ กับต้นส้มแสนรักของเขาที่เร็วๆ นี้กำลังจะถูกโค่นเพื่อขยายถนน..

-6-

 เซเซ่ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เขาช็อกและตายลงอย่างช้าๆ พลางตัดพ้อกับพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้าว่าเหตุใดจึงไม่รักเขาเหมือนเด็กคนอื่นๆ
หลังจากนั้นแม้ว่าเขาจะรอดมาจากการตรอมใจ ได้ชีวิตก็ไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว เขาบอกพี่สาวว่าหากรอดชีวิตเขาก็จะเป็นเด็กเลว
ทว่า พี่สาวก็เพียงปลอบว่า ขอให้เขารอดมาเป็นเด็กธรรมดาๆ คนหนึ่งก็พอ
ต้นส้มที่แท้จริงของเซเซ่ถูกโค่นไปแล้วพร้อมๆ กับการจากไปของโปรตุก้านั่นเอง แต่เขายังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป..

ผมหลงรักหนังสือเล่มนี้ครับ 

 

ถ้าไม่มีผู้ใหญ่บนโลกใบนี้ - เวนิช มิตรสันเทียะ : สงฟาง จรุงกิจอนันต์

เมื่อโลกทั้งใบมีแต่เด็กๆ

คืนและวันของพวกเขาจะเป็นอย่างไรกันนะ

         ...ตื่นกลัว

                                  ...เคว้งคว้าง

                         ...เร่งค้นหาความหมาย

...หรือค่อยๆ      เติมเต็ม     ความ    เติบใหญ่

ค้นหาคำตอบของเด็กๆ เมื่อไม่มีผู้ใหญ่บนโลกใบนี้

กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๑

    งานเขียนเล่มนี้เด็กๆ ชอบอ่านกันมากเลยครับ เพราะว่าเพียงเปิดหน้าแรกออกมาก็จะประทับใจ เกิดความหลงใหลในงานเขียน ภาพวาดการ์ตูนเล่าเรื่อง สนุกสุดมันส์เหลือหลาย
ผมใช้เวลาไม่นานก็ อ่านจบเล่มนี้ วันนั้นว่าจะเอาไปแนะนำให้เด็กๆ ชั้น ป.5 อ่านกัน แต่เด็กๆ บอกว่า "หนูเคยอ่านแย้วว / ผมก็เคยอ่านมาแล้วว!"  ผมก็เลยให้เด็กๆ มาเล่าให้ผมฟัง ในแต่ละตอนอย่างรวดเร็ว 
รวมผลงานการ์ตูนสั้น 4 เรื่อง เรื่องราวของเด็กๆ เมื่อโลกไม่มีผู้ใหญ่เหลืออยู่เลย แต่ละเรื่องสอนให้เด็กต้องใช้ความกล้าหาญ มีสติในการเผชิญความหวาดกลัวและอุปสรรค ค้นหาว่าสิ่งใดมีความจำเป็นแก่ชีวิตและโลกแวดล้อม เปิดใจเรียนรู้และเข้าใจตนเอง ปรับตัวเพื่อจะรู้จักและเข้าใจผู้อื่น

ถ้าไม่มีผู้ใหญ่บนโลกใบนี้ :
เด็กน้อยเขาเอากระดาษ มาพับเป็นจรวด ออกเดินทางโบยบินไปค้นหาความสุขในสถานที่ต่าง 

สมบัติของเด็กๆ 

มีพระราชาอยากได้ของวิเศษมาครอบครอง หวังว่าเมืองจะมีอำนาจและประชาชนจะมีความสุขได้

ไม่ชอบเลย... นะ :
เด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ในบ้าน และเขาสังเกตเห็นแมวอยู่ แล้วเขาก็ไม่ชอบแมวเอามากๆ พยายามเอาแมวไปไว้ที่อื่นๆๆ ให้ห่างไกลบ้านมากที่สุดๆๆ
แต่แล้วยังไง

เด็กหญิง เด็กชาย และสายรุ้ง

มีหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ตั้งใจที่จะก่ออิฐฉาบปูน ให้เป็นถนนยาวขึ้นเรื่อยๆ โดยแต่ละคนไม่เคยสนใจสิ่งรอบข้างเลย สนใจเพียงทางเดินที่ตนเองฉาบไป วันหนึ่งทั้งคู่ก็เลยฉาบมาบรรจบกันเข้าพอดี แต่ทั้งคู่ต่างไม่รู้ตัวตนของกันและกัน เพราะเด็กชายเอาแต่ก้มหน้า และเด็กหญิงก็ไม่เคยก้มมอง ทั้งคู่เลยเปิดโอกาสเงยหน้าขึ้นมองดูกัน พวกเขาก็เลยเห็นสิ่งรอบๆ ข้างกายอันสวยงามยิ่งนัก เขาทั้งคู่ก็เลยตั้งใจฉาบถนนไปด้วยกัน หลังจากร่วมทางกันมาได้สักพัก ทั้งคู่ก็เลยทะเลาะกันว่าจะเลือกไปทางไหนที่สวยงามระหว่าง ปลายทางเมฆขาวนวลกับดวงอาทิตย์ที่แจ่มจ้า ทั้งคู๋เริ่มทะเลาะกัน เด็กชายไม่เข้าใจเด็กหญิง และเด็กหญิงก็ไม่เข้าใจเด็กชาย
ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งคู่จึงแยกทางกัน เด็กหญิงเดินไปทางกลุ่มเมฆ เด็กชายหยุดอยู่ตรงนั้น เพื่อหาทางเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ ทั้งคู่ต่างก็เจออุปสรรคมากมายจนกระทั่ง! พายุกระหน่ำเขาทั้งคู่หวนมาพบเจอกันอีกครั้ง เขาพูดจาคุยกัน ถามถึงความใส่ใจ ห่วงใยกัน
เขาขอโทษกันและร่วมกันเดินทางฉาบถนนกันเรื่อยๆ อย่างเข้าใจซึ่งเหตุผลของกันและกัน ด้วยความรัก.

"เด็กหลายคนเกิดมาเป็นทาสในเกือบจะทันทีที่เดินได้ บางคนเกิดมาเพื่อจะถูกขายต่อไปเป็นลูกบุญธรรม และอีกหลายล้านคนถูกทอดทิ้งให้วิ่งอยู่ตามถนนในเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก และมักจะผูกพันกับคนอื่น ๆ ที่ร่วมชะตากรรม จนกลายเป็นแก๊งต่าง ๆ ที่จะก่อความรุนแรงที่น่ากลัวต่อไป"  

นิทานล้านบรรทัด - ประภาส ชลศรานนท์ // วิชาตัวเบา - คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

หนังสือดีๆ 2 เล่ม จากผู้ปกครองที่น่ารัก..

จาก...แม่พี่เอินเอิน ป.5/54

ทุกเรื่องในโลกนี้ ไม่มีเรื่องใดสมเหตุสมผลเลย
เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาในนิทาน

ลิงพูดได้ ใบไม้มีขา ม้าล่องหน 

แต่นี่แหละคือเสน่ห์แห่งนิทาน..
ปรัชญาอันยิ่งใหญ่ที่ติดตัวมากับมนุษย์ตั้งแต่เกิด
"ความคิดที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปได้หมด" และว่ากันว่าปรัญชาง่ายๆ ข้อนี้ มันจะค่อยๆ เสื่อมสลายไป เมื่อใช้ชีวิตเรื่อยๆ บนโลก

 ตุลาคม 2554

เคล็ดลับเพื่อทำชีวิตให้ง่าย
และมีความสุข 
ซึ่งเป็นการคิดอย่างง่ายๆ
ตามความเป็นจริงบนพื้นฐานแห่งความดี
ที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองและคนอื่น


คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์
กันยายน 2546

นักเรียนชั้น ป.5 เราจะอ่านหนังสือกันทุกๆ วัน 

บางวันผมอาจจะพานักเรียนอ่านหนังสือในตอนเช้า-เที่ยง-เย็น หรือตามความเหมาะสมของเวลาในแต่ละวันที่นักเรียนมาเรียน
เราก็เลยคุยกันหลังการอ่าน นักเรียนเริ่มชอบการอ่าน เด็กบางคนยืนหนังสือไปอ่านต่อที่บ้าน เอาให้ผู้ปกครองยืมอ่านด้วย

..............................................................

ตัวอย่าง..บางตอนครับ...

เจ้าหญิงแสนโหล

กาลครั้งหนึ่งในยุคที่มีเจ้าหญิงเจ้าชายอยู่เต็มไปหมด
ยังมีเจ้าหญิงอยู่องค์หนึ่งชื่อเจ้าหญิงแสนโหล เจ้าหญิงมักตรัสเสมอว่าใบหน้าของพระองค์ไม่ค่อยแตกต่างอะไรกับเจ้าหญิงเมืองอื่นๆ เลย
“ทำไมเจ้าหญิงต้องใส่กระโปรงบานและยาวอย่างนี้” เจ้าหญิงมักตรัสอย่างนี้กับสาวใช้คนสนิท
“แล้ว ทำไมเจ้าหญิงต้องใส่มงกุฎด้วย ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงคนอื่นๆ เลย ฉันอยากเป็นตัวของตัวเอง ฉันอยากเป็นเจ้าหญิงหนึ่งเดียว ไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแสนโหล อย่าว่าแต่แสนโหลเลย โหลเดียวฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้สึกว่าฉันเหมือน”
ดังนั้นเจ้าหญิงแสนโหลจึงสั่งให้สาวใช้คนสนิทไปสืบดูว่าเจ้าหญิงเมืองอื่นๆ เขาทำอะไรกันบ้าง
“องค์หญิงเพคะ” สาวใช้กลับมารายงาน “เจ้าหญิงราพันเซลที่อยู่เมืองถัดไป เป็นเจ้าหญิงที่มีผมดำยาวสลวยเพคะ”
“อ๋อ เจ้าหญิงราพันเซลที่ปล่อยผมยาวลงมาจากหอคอยเพื่อให้เจ้าชายปีนขึ้นไปใช่ไหม
ดีล่ะ ฉันไม่อยากเหมือนนางหรอก ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแสนโหล ฉันไม่อยากเหมือนนางหรอก
ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแสนโหล ฉันไม่อยากเหมือนใคร”
พูดจบเจ้าหญิงแสนโหลก็เอากรรไกรมาตัดผมอันยาวสลวยของเธอออก
สาวใช้เห็นดังนั้นก็ตกใจ “ไม่ต้องตกใจ ไปสืบมาอีกว่าเจ้าหญิงองค์อื่นเขาทำอะไร”
สาวใช้กลับมาอีกพร้อมรายงาน “ถัดไปอีกสามเมืองเพคะ ประชาชนเรียกขานเจ้าหญิงองค์นี้ว่าเจ้าหญิงนิทรา ว่ากันว่านางหลับใหลเพื่อรอเจ้าชายมาจุมพิต”
“ดีล่ะ” เจ้าหญิงแสนโหลทำหน้าเชิดเหมือนนางร้ายละครหลังข่าว “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไม่ยอมนอนหลับง่ายๆ ฉันไม่อยากเหมือนนาง เจ้าต้องคอยปลุกฉันนะ คราใดที่ฉันเผลอนอนหลับเจ้าต้องปลุกฉัน”
สาวใช้หายไปอีกหลายวัน กลับมาคราวนี้สาวใช้มีเรื่องเจ้าหญิงเมืองอื่นมาเล่าให้ฟังถึงสามสี่เมือง
“เจ้าหญิงสโนวไวท์เธออยู่กับคนแคระทั้งเจ็ดเพคะ”
“จริงหรือ น่าเกลียดจังเลย เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไปอยู่กับผู้ชายเยอะแยะได้อย่างไร” เจ้าหญิงแสนโหลกล่าว
“แต่ในวังขององค์หญิงมีทหารหนุ่มเต็มไปหมดนี่เพคะ” สาวใช้ทักเจ้าหญิงแสนโหลโบกมือเฉไฉ
“เอาน่า แล้วในวังของเรามีคนแคระไหมล่ะ”
“มีเพคะ แต่เป็นคนแคระผู้หญิง” สาวใช้ตอบ
“ไล่มันออกจากวังไป ฉันไม่อยากให้ชื่อของฉันมีสร้ายคำท้ายเกี่ยวกับครแคระทั้งนั้น ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“แต่เขาเป็นแม่ครัวของเรานะเพคะ”
“ไล่มันออกไป แล้วหาแม่ครัวใหม่ คราวนี้ห้ามเอาคนตัวเตี้ยมาอยู่ในครัวด้วย” เจ้าหญิงแสนโหลเริ่มดันทุรัง
“แล้วเจ้าหญิงคนต่อไปที่เจ้าไปสืบมาล่ะ”
“ข้ามภูเขาลูกนี้ไปเพคะ มีเจ้าหญิงซินเดอเรลล่า ก่อนจะอภิเษกสมรสครองคู่อย่างมีความสุขนิรันดร
พระนางเคยทำงานบ้าน แล้วก็อยู่กับแม่เลี้ยงเพคะ” สาวใช้เล่าอย่างละเอียด
“ดีสิ ฉันไม่อยากทำงานบ้านอยู่แล้ว เอ..แล้วฉันมีแม่เลี้ยงไหม” เจ้าหญิงแสนโหลสนใจรายละเอียดไม่แพ้สาวใช้
“ไม่มีเพคะ” สาวใช้ตอบ
“อย่างนี้ก็แสดงว่าฉันไม่เหมือนยายนั่น” เจ้าหญิงแสนโหลดีใจ
“เพคะ แต่ถ้าเสด็จพ่อขององค์หญิงอภิเษกสมรสใหม่เมื่อไร องค์หญิงก็จะมีแม่เลี้ยงทันที”
สาวใช้พูดสำเนียงคล้ายบ่าง นั่นคือออกไปทางยุ
“ไม่ยอม ฉันไม่อยากเหมือนเจ้าหญิงซิน ฉันจะไม่ยอมให้เสด็จพ่ออภิเษกสมรสใหม่” เจ้าหญิงแสนโหลทำหน้าปั้นปึ่ง และเป็นหน้าปั้นปึ่งแบบที่ได้รับการตรวจสอบจากสาวใช้แล้วว่าไม่เหมือนเจ้า หญิงองค์ไหนแน่ๆ
“แล้วเจ้าหญิงอีกเมืองหนึ่งล่ะ”
“หม่อมฉันลอง ข้ามแม่น้ำไปแล้วเพคะ เมืองที่ฝั่งโน้น มีเจ้าหญิงรจนาพระชายาของเจ้าชายสังข์ทอง เรื่องราวของพระนางโรแมนติกเหลือเกิน พระนางทรงเสี่ยงมาลัยเลือกเจ้าขายได้เพคะ”
“ต่อให้โรแมนติกแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมเหมือน จากนี้อย่าให้ฉันจับพวงมาลัยนะ”
“ผ่านไปอีกหลายปี เจ้าหญิงผมสั้นที่ชอบอดหลับอดนอน ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำงานบ้านอะไร แถมยังรังเกียจพวงมาลัยและคนแคระไปพร้อมๆ กัน ก็ยังคงให้สาวใช้ออกเดินทางไปทั่ว เพื่อสืบดูเรื่องราวของเจ้าหญิงองค์อื่นๆ แล้วก็นำมาเป็นข้อห้ามของตัวเอง
ยิ่งสืบเยอะ ข้อห้ามก็ยิ่งเยอะ
   ทุกวันนี้เจ้าหญิงแสนโหลได้เปลี่ยนชื่อใหม่ไปเป็นชื่ออื่นแล้ว แต่คนทั่วไปก็ยังคงเรียกพระนางว่าเจ้าหญิงแสนโหล เพราะพฤติกรรมที่เจ้าหญิงพยายามปฏิเสธไม่ทำ มันกลับทำให้ผู้คนพูดถึงองค์หญิงในเรื่องนั้น และทุกครั้งที่ผู้คนพูดถึงเจ้าหญิงองค์อื่นๆ ก็มักจะพูดโยงมาถึงเจ้าหญิงแสนโหลเสมอ
ตัวอย่างเช่น เมื่อพูดถึงเจ้าหญิงนิทรา ผู้คนก็จะพูดต่อว่า แล้วก็มีเจ้าหญิงอีกองค์ที่คล้ายๆ เจ้าหญิงนิทราแต่ไมค่อยยอมนอน เมื่อพูดถึงเจ้าหญิงสโนไวท์ ก็จะพูดกันต่อว่ายังมีเจ้าหญิงที่เคยมีคนแคระอยู่ในวัง แต่ตอนหลังรังเกียจคนแคระ เป็นต้น
ไม่มีใครพูดว่าเจ้าหญิงแสนโหลมีเอกลักษณ์พิเศษอันใดเลย
ยิ่งอยากพิเศษ ยิ่งไม่พิเศษ

.....................................................................

บางตัวอย่าง..ที่ประทับใจครับ...

วิชาตัวเบา

ที่เมื่ออ่านไปบ้างแล้วนั่นคือ "วิธีคิด" ซึ่งพระพุทธองค์เคยตรัสไว้ทำนองที่ว่าทุกสิ่งอยู่ที่ใจ หรือที่ความคิดนั่นเอง
ถ้าคิดดีก็พูดดี ทำดี
เป็นงานที่เรียบง่าย ภาษางดงามราวกับบทกวี ลึกซึ้ง รื่นรมย์ เย็นใจ เต็มไปด้วยอารมณ์แจ่มใส

เนื้อหาเต็มไปด้วยแนวคิดในทางบวก เหมือนเป็นอาหารที่เน้นสุขภาพจิต
มีอารมณ์ขัน เป็นกันเอง อ่านพอเข้าใจได้ เพราะพอจะเห็นเป็นจริง
เนื่องจากมันเกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน
อย่างน้อยอ่านก็เพื่อได้อยู่กับความเป็นจริงของชีวิตที่ต้องมีทั้งทุกข์และสุข

“ถกเถียง” กับ “ทะเลาะ”
ผิดกันตรงที่การเถียงมุ่งที่เนื้อหา และความคิดซึ่งทำให้เข้าใจกันและกัน ทำให้สมองแตกกิ่งก้านสาขา
และยังได้ความสนุกสนานชีวิตชีวาพ่วงมาด้วย แต่การทะเลาะนั้นพุ่งไปที่ตัวคน ทำให้เกิดแรงปะทะที่ร้อนและเป็นลบ

ทำใจ
ในชีวิตคนเราทุกคนมีเรื่องให้ต้อง “ทำใจ” ไม่เรื่องเล็กก็เรื่องใหญ่
การทำใจให้ยอมรับความเป็นจริงที่แก้ไม่ได้ เป็นทักษะที่น่าฝึกไว้เป็นวิทยายุทธ์ที่สำคัญยิ่งในการใช้ชีวิตการยอมรับไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการปูพื้นเพื่อก้าวไปอย่างสง่างามในโลกของความเป็นจริง

คนอวดดื้อถือบ้าอย่างข้าพเจ้า มีอัตตาสูง สร้างสมบ่มเพาะมาเป็นเวลานานยังรู้สึกดีและประทับใจถ้อยคำอันอบอุ่นที่คุณหญิงจำนงศรีถ่ายทอดออกมาอย่างอ่อนโยนและมีความเข้มแข็งในเนื้อหาทางธรรมผสมผสานกันไปอย่างกลมกลืน ไม่คิดว่าตัวเองอ่านจบแล้วจะบรรลุธรรมหรือเข้าใจอะไรทั้งหมดหรอก
แต่สิ่งที่คิดว่าเป็นประโยชน์ต่อตนเองคือความคิดในเชิงบวก เป็นสิ่งที่น่าเรียนรู้และปฏิบัติ พร้อมเปิดหัวใจที่คับแคบได้มีช่องระบายใจไหลเวียนเข้า-ออกด้วยอากาศดี ๆ ที่พึงหายใจ ทางออกใหม่ ๆ ในด้านความคิดและความรู้สึก
(ความรู้สึกจากผู้อ่าน ท่านหนึ่ง)

เพราะให้ด้วยความรู้สึกรักและห่วงใยในความไม่เอาไหนของข้าพเจ้าที่มักจะลั่นดาลใจด้วยประตูที่ปิดตาย
ให้ด้วยความรู้สึกว่าข้าพเจ้าจะมีสติปัญญารับสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะในที่สุดแล้ว คนอื่นดูถูกเราได้ ก็ไม่เท่าเราดูถูกตนเอง ข้าพเจ้าจึงรับความรู้สึกหวังดีตรงนี้ของเขาได้จะค่อยๆ อ่านและทำความเข้าใจเผื่อจะได้สัมผัสแสงสว่างที่ลอดเข้ามาในห้องแคบๆ จากการให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจของเขาได้บ้าง
เรามักจะยกย่อง "การให้" โดยมองข้ามคุณค่าของ "การรับอย่างงาม" ทั้งๆ ที่สองอย่างนี้เปรียบเสมือนหน้าสองหน้าของเหรียญเดียวกัน และเหรียญที่มีค่าจริง คือ เหรียญที่งามทั้งสองหน้า

คนที่ชอบให้ แต่ไม่อยากรับของใครนั้นมีมาก
คนที่รับ แต่ไม่คิดจะให้ยิ่งมีมากขึ้นไปอีก

อันที่จริงแล้ว
การรู้จักรับอย่างงดงาม เป็นศิลปะที่ละเอียดอ่อนไม่น้อยไปกว่า การให้ด้วยใจบริสุทธิ์
ถ้าเรียนรู้ศิลปะทั้งสองนี้ให้ลึกซึ้งถึงใจ เราก็จะรู้จักเปิดประตูให้น้ำเลี้ยงใจไหลสู่กัน
เพื่อเพิ่มความชุ่มฉ่ำงดงามให้ชีวิต

ผมยังมีหนังสือดีๆ อีกหลายเล่มที่ได้รับมาโดยการบริจาคของเด็กๆ และผู้ปกครองที่น่ารักทั้ง 29 คน ผมเชื่อว่าหนังสือหลายๆ ต่อหลายเล่มนั้นได้ทำให้เด็กๆ มีน้ำตาและเสียงหัวเราะ
หลายคนยืมอ่านต่อๆ กัน เกิดการพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องราวจากหนังสือ