องศาโรเมอร์............(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)

...... ช่วงนี้พี่ป.5 กำลังเรียนโครงงานโลกร้อน หนึ่งในหลาย ๆ กิจกรรม คือ การวัดอุณหภูมิโลกที่เปลี่ยนไปในแต่ละวัน...ดังนั้นในทุกจุดของโรงเรียนจึงเต็มไปด้วยเครื่องวัดอุณหภูมิของเด็ก ๆ ..ซึ่งไม่เว้นแต่หน้าห้องพักครูองอาจ....่ ....

ครูองอาจ : สวัสดีครับพี่ ป.5 เมื่อเช้าคุณครูออกมาหน้าห้องพักเห็นเทอร์โมมิเตอร์ชั้นไหน...ก้ไม่รู้เอาไปติดไว้หน้าห้องคุณครูครับ

เอิร์ท :...ของ ป.5 นี่แหละครับ

ปุ๊ก : เรากำลังเรียนโครงงาน โลกร้อนครับ ..ก็เลยอยากจะรู้ว่าอุณหภูมิโลกเปลี่ยนแปลงยังไงในแต่ละวัน

ครูองอาจ : อ๋อ..เหรอครับ..ที่แรกคุณครูเปิดห้องมา..ตกใจครับเด็ก ๆ นึกว่า ลุงซานตาคอรสให้ของผิดอัน... เพราะที่ครูขอไว้นะเป็นหนังสือเล่มใหม่ คนบนต้นไม้ ของนักเขียนชื่อดังครับ..(เล่นมุขกับเด็ก ๆ ).

ปุ๊ก : อ้าว..ครูโตแล้วยังขอของขวัญจากลุงซานตาคลอสอีกเหรอครับ

ครูองอาจ : หือ....เพิ่ง 18 เองครับ

........หลายคนรีบแย้งทันที.............

เด้ก ๆ :...ไม่เชื่อ....ไม่เชื่อ...(พร้อมกับโบกมือ ส่ายหน้า)..

ครูองอาจ : ...แฮ่..แฮ่...เมื่อ 10 ปีที่แล้วครับ....(เด้ก ๆ หัวเราะชอบใจ)..
เออ..ว่าแต่เด็ก ๆ วัดอุณหภูมิหน่วยเป็นอะไรเหรอครับ..(เริ่มโยงเข้าสู่บทเรียน)..

เอิร์ท : องศาเซลเซียสครับ

ครูองอาจ : เหรอครับ...เอ...องศาเซลเซียส น้ำเดือดกี่องศานาา

ปุ๊ก : ..100 องศาเซลเซียส ครับ

ครูองอาจ : อืม..แล้ว เป็นน้ำแข็งที่กี่องศานาา
เจมส์ : 0 องศาเซลเซียส ครับ

ครูองอาจ : โอ้.... พี่ป.5 นี่เก่งเน้อ..รู้จริงซะด้วยซิ...แต่วันนี้คุณครูมีหน่วยวัดอุณหภูมิแบบใหม่มานำเสนอครับ...(เริ่มโยงเข้าสู่บทเรียน)...


........หลายคนทำท่าทางสนใจ............

เอิร์ท : เป็นยังไงครับครู


ครูองอาจ : องศาโรเมอร์ เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิแบบใหม่ที่ ศาสตราจารย์ ดร.องอาจ คิดขึ้นมา..(หลายคนหัวเราะเพราะรู้ว่า มันเป็นมุข)..

ฟังให้ดีนะครับ

ในการวัดแบบองศาเซลเซียสน้ำเดือดที่ 100 องศาเซลเซียส

และ จะเป็นน้ำแข็งที่ 0 องศาเซลเซียส

ส่วนการวัด แบบ องศาโรเมอร์ น้ำเดือดที่ 90 องศาโรเมอร์

และ จะเป็นน้ำแข็งที่ 0 องศาโรเมอร์

เอ.....แล้วถ้าอาหารสุกที่ 45 องศาเซลเซียส จะสุกที่กี่องศาโรเมอร์นาา


.......เดียวใช้วิธีออกแบบโมเดลแบบตาราง.............

.......ปุ๊กใช้วิธีออกแบบโมเดลแบบบัญญัตไตรยางศ์.........

....เจมส์ใชวิธีการหักออก ลดลงตามอัตราส่วนที่เท่ากัน...

.....ทั้ง 3 วิธีเด็ก ๆ หาคำตอบได้หมดเลยครับท่านผู้อ่าน.............


ท่านผู้อ่านมีวิธีที่แปลกใหม่กว่าเด็ก ๆบ้างไหมครับ

ปริศนาพระราชา..........(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)

........ นิทานเป็นนวัตกรรมการสอนที่ได้ผลดีในเด็กประถมศึกษา ...แต่เทคนิคการเล่าในเด้กเล็กและเด้กโตอาจจะต้องแตกต่างกันบ้าง...เพื่อที่จะได้ดึงดูดความสนใจของเด็ก ๆ ในแต่ละช่วงวัย........

ครูองอาจ : สวัสดีครับ พี่ ป.4 วันนี้ครูมีนิทานหรรษามาเล่าให้ฟังครับ

ต่อ : เรื่องอะไรเหรอครับ

ครูองอาจ : เรื่อง ดารารายเทวี ครับ


...... หา....หลายคนทำตาโต.....เอ๊ะ..นี่มันชื่อตัวละครในเรื่อง ธิดาวานร ที่พวกเราชอบ ในช่อง 7 สี นี่... เสียงแว่วมาจากบางคน....... หลายคนได้ยินเพื่อนพูดดังนั้น ก็เริ่มสนใจ......


ครูองอาจ : กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...พระราชาเป่าประกาศหาเจ้าชายให้มาเป็นคู่กับพระธิดาของตน....แต่...ทุกคนที่สมัครมาจะต้องถูกลองปัญญาจากพระราชาเสียก่อน...ผู้ที่ฉลาดที่สุดเท่านั้นจึงจะได้เป็นคู่กับเจ้าหญิง


....... เด็ก ๆ ดูนิ่งตั้งใจฟัง.........

....พอพระราชาให้คำถามที่ 1 เจ้าชายทั้งหลายต่างฉงนงงงวยตอบไม่ได้เลย...จนปัญญาจริงจริ๊ง..แต่มีอยู่องค์เดียวเท่านั้นที่ตอบคำถามได้.......... เด้ก ๆ หลายคนเริ่มอยากรู้ว่า..เอ๊ะ พระราชาถามคำถามอะไรนา.........

โอ๊ด : พระราชาถามว่าอะไรเหรอครับคุณครู

ครูองอาจ : อ้อ...พระราชาถามว่า " มีไม้ทรงกระบอกอยู่1 ชิ้น จะรู้ได้อย่างไรว่าข้างใดโคนข้างใดปลาย "

............เด็ก ๆ นิ่งเงียบ..ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก....

.....ครูองอาจเห็นเด็ก ๆ งง ....ไปต่อไม่ได้....เลยโยนคำถามเพื่อไกด์ให้ว่า....


ครูองอาจ : ทันใดนั้นเองเจ้าชายคนเก่งคิดได้ว่า.... " โอว..บางที่ น้ำ อาจช่วยเราได้ "

.... ตะวันครุ่นคิดสักครู่..ก่อนจะตอบว่า.........

ตะวัน : รู้แล้วครับ.....เราก็เอาเชือกผูกกึ่งกลางท่อนไม้....แล้วเอาหย่อนลงในน้ำ ข้างไหนจมข้างนันก็เป็นโคนครับ


.......ครูองอาจยิ้มให้กับตะวัน...และชื่นชมในความฉลาดของเขา.......

ครูองอาจ : เก่งมากครับตะวัน...ตอบเหมือนเจ้าชายเลย...แต่คำถามที่สองนี่ซิเล่นเอาเจ้าชายใช้เวลาคิดเสียนานเชียว...เกือบจนมุมเลยล่ะครับเด็ก ๆ

โอ๊ด : คำถามคืออะไรเหรอครับ...(โอ๊ดเริ่มสงสัยอยากรู้)..

ครูองอาจ : มีชาย 2 คน เป็นเจ้าของวัวและ โจร ชายคนที่ 1 บอกว่า วัวของตนกินฟางมาตลอด 3 วัน
ชายคนที่ 2 บอกว่า วัวของตนกินหญ้าสด ๆ ห่างหาก ..เอ๊ะแล้วเจ้าชายจะรู้ได้ไงนาว่าใครคือโจร ใครคือเจ้าของวัว

......เด็ก ๆ ครุ่นคิด พยายามจะแก้ปริศนาให้ได้...แต่คิดยังไงก้ยังงอยู่....ครูองอาจจึงโยนคำถามไกด์ให้อีกว่า...

ครูองอาจ : ปิ๊ง....ทันใดนั้นเอง....เจ้าชายคนเก่งก็คิดได้ว่า.... " บางที่ใบย่านางอาจช่วยเราได้"

.........นานสักพักหนึ่ง................

ต่อ :...(อมยิ้มก่อนจะพูดว่า).. ง่ายนิดดียวแค่เราให้วัวกินใบย่านาง..วัวก็จะอาเจียนออกมาเราก็จะรู้ว่าวัวกินอะไร..และก็จะรู้ว่าใครคือเจ้าของวัว


..........อ๋อ...หลายคนพยักหน้าหงึกหงักแสดงอาการเข้าใจ............


ปุ๋มปิ๋ม : เอ้า...แล้วถ้าวัวไม่ยอมกินตัวเองจะทำอย่างไร

ต่อ : เออ....ก็...อ๋อ...บดผสมน้ำให้วัวกิน..หรือถ้าวัวไม่กิน..ก็จับกรอกปากเลย..(ฮ่ะ ฮ่ะ..เพื่อนๆ หัวเราะฮาในวิธีการแปลกๆ ที่ต่อคิด)..

ครูองอาจ : OK ครับเด็ก ๆ คำถามอื่นเจ้าชายตอบได้หมด เหลืออยู่คำถามเดียวนี่แหละที่ยังคิดไม่ออก...ซึ่งไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ต่อ : คำถามเป็นยังไงครับครู

ครูองอาจ : มีกระดานไม้อัดรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 1 แผ่น ยาวด้านละ 120 เซนติเมตร

แต่พระราชาต้องการให้เจ้าชายตัดเป็น 2 ส่วนเท่า ๆ กัน เพื่อมาต่อกันทำเตียงนอนให้เจ้าหญิง

เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 90 เซนติเมตร ยาว 160 เซนติเมตร...เจ้าชายจะทำอย่างไรดี


.........คิดหนักเลยครับ.....ลองออกแบบ Model แล้วก็แล้ว ...นับนิ้วแล้วก็แล้ว .... ปรึกษากันแล้วก้แล้ว..เด็กๆก็ยังไม่ได้คำตอบซักที...แต่เห็นแก่เจ้าชายแล้ว..ถ้าคิดไม่ออกเด็ก ๆจะไม่ยอมออกไปเล่นเลย....วันนี้จะขอสู้เพื่อเจ้าชาย...


คุณผู้อ่านช่วยเจ้าชายและเด็ก ๆ ด้วยนะครับ

ลูกบอลประหลาด.......(ชั่วโมงสอนครุองอาจ)

......เมื่อสัปดาห์ที่แล้วโรงเรียนจัดงานกีฬาสี....เมื่อเสร็จสิ้นงานกีฬา..ใครๆ ก็คุยกันถึงถึงผลการแข่งขันกีฬาที่ผ่านมา...โดยเฉพาะฟุตบอลชายรอบชิงชนะเลิศแล้วด้วย.....ติดปากทุกคนก็ว่าได้......


ครูองอาจ : สวัสดีครับพี่ม.1 คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ

เน : คุยเรื่องกีฬาสีครับ...ฟุตบอลชายสีฟ้านะ..ถ้าผมไม่เจ็บขา...สีแดงไม่มีทางชนะหรอกครับ..(คนเจ็บขาจึงไม่ได้ลง)..


ท็อป : ครึ่งแรกยังเสมอกันอยู่เลยครับครู....แต่ครึ่งหลังกองหลังสีฟ้าพลาดนิดเดียว กองหน้าสีแดงเลยเข้าไปยิงได้


........ ครูองอาจตั้งใจฟังเด็ก ๆ เล่า อย่างตั้งใจ..........


จอห์น : ที่จริง..เค้า...จับได้แล้วนะ..แต่ลูกบอลมันลื่น ๆ ยังไงไม่รู้เลยหลุดเข้าประตูไปเลย...(จอห์นเป็นประตูให้สีฟ้า)...


........ครูองอาจเห็นนักกีฬาทีมสีฟ้าค่อนข้างซีเรียส..เลยพูดตัดบทว่า....


ครูองอาจ : ที่จริงแล้ว...เราเล่นกีฬาเพื่อให้ร่างกายแข็งแรง..เพื่อให้เกิดความสนุกสนานกับหมูพวกเพื่อนฝูง....ส่วนผลของมันจะออกมาอย่างไรนั้น....คุณครูคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่ควรใส่ใจ....หรือ เด็ก ๆ มีความคิดเห็นเป็นอย่างไรครับ


........หลายคนนั่งนิ่ง....พิจารณาตามสิ่งที่ครูองอาจพูด....

จอห์น : ...(มีสีหน้าดีขึ้น)..ครับ...ผมก็คิดอย่างนั้นแหละครับ

........ที่จริงแล้วตามแนวทางโรงเรียน จะไม่เน้นการแข่งกันเพื่อให้เกิดการเปรียบเทียบว่าใครเก่งกว่า อ่อนกว่า .... กิจกรรมที่จัดขึ้นจะเป็นลักษณะประชันมากกว่าแข่งขัน... คือให้ทุกคนได้แสดงความสามารถและนำเสนอผลงานของตน .......เรื่องแพ้-ชนะ จะไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนให้ความสนใจเท่าใดนัก

.ครูองอาจ : ฟังเด้ก ๆ คุยเรื่องฟุตบอลก็สนุกสนานดีนะครับ ...พลัน....ก็ทำให้ครูคิดถึงลูกบอลประหลาดลูกหนึ่งขึนมา...แปล๊ก แปลก....

......ครูองอาจเริ่มดึงดูดความสนใจ เพื่อโยงเข้าสู่บทเรียน...เด้ก ๆ สนใจ..และนิ่งฟัง.....

จอห์น : เอออ...ประหลาดยังไงครับครู

ครูองอาจ : มีลูกบอลอยู่ลูกหนึ่ง เมื่อโยนจากที่สูงหล่นลงพื้น

จะกระดอนขึ้นมาสูง 2 ใน 3 ของความสูงครั้งก่อน ถ้าลูกบอล

ถูกโยนชั้นที่สูงสุดของตึก เมื่อหล่นลงพื้นกระดอนครั้งที่ 4

ลูกบอลกสูง 16 เมตร เอ....แล้วเริ่มแรกลูกบอลอยู่สูงจากพื้นเท่าไรนาา



.....หลายคนเริ่ม ออกแบบ Model ลงในกระดาษทดตามวิธีที่ตนเองถนัด.....


ครูองอาจ : เอ้า ..ใครได้ยังไง....มานำเสนอครูและเพื่อน ๆ นะครับ



คุณผู้อ่านมีความคิดเห็นเป็นอย่างไรครับ

ยำตำแหลก............(ชั่วโมงสอนครูองอาจ)

.........แซบ...แซบ..แซบ...ทั้งเผ็ดทั้งแสบ...แซบเข้าถึงทรวง....(ซ้ำ)

.........ตำไทย ตำลาว หายห่าง......(ซ้ำ)

.........สูตรของยายดวงรสแซบ.....อีหลี..........

เสียงเพลงสร้างแรงบันดาลใจของครูตุ๊กตาเพื่อให้นักเรียนมีฉันทะในการเรียนโครงงานอาหารบ้านเฮาดังแว่วมาแต่ไกล

ครูองอาจ : สวัสดีครับพี่ ป.3....เอ..เมื่อซักครู่นี้..เสียงเพลงพื้นถิ่น...ดังมาจากห้องไหนนาา

ใบเตย : ห้องป.3 นี่แหละค่ะ...ก็พวกเรากำลังนำเสนอส้มตำรสเด็ดอยู่นี่ค่ะ.

ครูองอาจ : ...ว้าว...แล้วแต่ละกลุ่มมีสูตรยังไงบ้างละครับ

ฝ้าย : กลุ่มหนู....ตำส้มตำทะเลค่ะ

เจษ : กลุ่มผม....ตำหอยดองครับ

ทิพย์ : กลุ่มหนู....ตำมาม่าค่ะ

....คิง.ทำท่ากะอัดกะอ่วนก่อนที่จะพูดว่า

คิง : กลุ่มผม....เออ....ตำกะปอมครับ

ครูองอาจ : ตำกะปอม!!...(เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินครับท่านผู้อ่าน)..

คิง : ครับ..ก็..พวกผมทำกินเป็นประจำที่บ้านครับ

ครูองอาจ : เหรอครับ..(พยักหน้าทำท่าพยายามเข้าใจคิง)..แล้วกลุ่มที่เหลือตำอะไรล่ะครับ


ใบเตย : ...พวกหนูเรียกมันว่า...ยำตำแหลกค่ะ...เพราะว่าใส่ผลไม้เกือบทุกชนิดเลยค่ะ..มะม่วง..กล้วย...มะขาม..มะยม...ส้มโอ...องุ่น...และอีกมากมายค่ะ


..เอื๊อก ..เสียงน้ำลายครูองอาจไหล..ฟังเด็ก ๆ บรรยายแล้วอยากจะกินแล้วแหละครับ....


ครูองอาจ : ยังไงตำเสร็จ..ขอชิมหน่อยนะครับ

เด้ก ๆ : ได้ครับ...(รับปากอย่างว่าง่าย)...


..............ว่าแล้วครูองอาจก็เริ่มโยงเข้าสู่บทเรียนซะที.........................


ครูองอาจ : ได้ฟังไอเดียส้มตำเด็ก ๆ แล้วเก่งกันทั้งนั้นเลย.....แต่วันนี้คุณครูมีเมนูส้มตำที่แปลกกว่ามานำเสนอครับ


.........หา...ทุกคนทำตาลุกวาว และตั้งใจฟัง เพราะเขาคิดว่าอาจได้ไอเดียดี ๆ จากครูองอาจก็ได้........

เจษ : เมนูอะไรครับ

ครูองอาจ : ตำขนมปัง

ใบเตย : อะไรนะคะ!! ...(ใบเตยอุทานเพราะคิดว่าสิ่งที่ได้ยินอาจจะผิดเพี้ยน)...

ครูองอาจ : ตำขนมปังครับ...ชื่อเต็ม ๆ คือ ตำขนมปังชาววัง

เจษ : ...(ทำหน้างง ก่อนจะถามว่า)...ทำยังไงครับครู

ครูองอาจ : ฟังให้ดีนะครับ....สมัยเมื่อครูอยู่ในวัง..(ครูองอาจเล่นมุข..ทำน้ำเสียงขี้เล่น..เด้ก ๆ หลายคนเริ่มอมยิ้มให้กับลีลาประกอบการเล่าของครูองอาจ)...ท่านย่าได้สอนวิธีตำขนมปังชาววังดังนี้


1. ใส่เครื่องเหมือนตำไทยทั่วไปนั่นแหละครับ

2. เปลี่ยนจากเส้นมะละกอเป็น ขนมปัง แต่ ขนมปังที่จะใช้ตำ ต้องมีรูปร่างเหมือนกับรูปข้างล่างนี้เท่านั้น... และต้อง



แบ่งขนมปังเป็น 4 ส่วนเท่า ๆ กัน ด้วย ก่อนใส่ลงไปในครก แล้วค่อยตำ จึงจะถูกต้องตามต้นตำรับชาววัง


เอ้าเด็ก ๆ และท่านผู้อ่านอยากกินไหม...อยากกินลองแบ่งดูคร๊าฟ